Kirsten van Santen.

Maanvrouw

Kirsten van Santen. FOTO ANNET EVELEENS

Het was een verademing om te lezen dat viroloog Marion Koopmans niet alleen van laboratoria houdt, maar ook van kunst. In de Volkskrant van afgelopen weekeinde zegt ze dat kunst bij haar leven hoort.

,,Ik heb best veel gereisd en overal ter wereld zie je dat mensen hun leven verrijken, of dat nou met muziek is of door hun huis mooi te maken.’’ Een beetje een open deur, dat wel, maar ik vond het fijn om te horen – wetenschappers, ook topvirologen, zijn net gewone mensen.

Kunst is overal, zelfs in de corona-teststraat, ontdekten mijn dochter en ik onlangs. Het begon met een beetje buikpijn, toen werd ze misselijk, lag een middag voor oud vuil op de bank te dommelen, daarna ging het wel weer, al had ze wat verhoging en zag ze wit als krijt. Het c-woord kwam even in me op, maar ik drukte het snel weg. C? Vast niet! Ze hoestte niet eens! In plaats daarvan las ik haar voor uit het beste kinderboek dat ik ken: uit De GVR van Roald Dahl, waar mijn lieve achtjarige met fonkelende ogen naar luisterde.

De volgende dag: snot alom. Op school mocht ze niet komen, dus we belden met de huisarts. De assistente suggereerde om toch maar een coronatest te laten doen. Ineens zaten we middenin het oog van de medische storm die de wereld nu al maandenlang in zijn greep houdt.

We zaten zachtjes mee te wiegen op ja, op muziek!

Een paar uur later naderden we de teststraat, die helemaal geen straat was, maar gewoon, een grote witte tent, pal naast zwembad de Blauwe Golf in Leeuwarden. Mijn achtjarige kind zat uit volle borst Frozen -hits te zingen, maar verstomde tijdens het parkeren, toen ze haar eerste maanvrouw zag: een voorbij zwevend figuur in blauw ruisend plastic schort, spatbril en witte handschoenen. Het was een klinische setting: alles diende het medisch nut. Computers, handgel, een paar stoelen en wachtenden die elkaar steelse blikken toewierpen. ‘Zou hij het hebben?’, ‘Zou zij het hebben?’

We waren bijna aan de beurt toen me iets opviel. Mijn dochter en ik zaten zachtjes mee te wiegen op ja, op muziek! Door een of andere onzichtbare luidspreker klonk The lion sleeps tonight . ‘Goh, draaien jullie híér muziek?’, vroeg ik dommig aan een maanvrouw die voorbij liep. Ze draaide zich minzaam en ritselend naar ons om. Mogelijk glimlachte ze achter haar mondkapje. ,,We proberen er hier wat van te maken.’’ Toen ruiste ze alweer verder, met een reageerbuisje voor zich uit gestoken.

Ik stootte mijn dochtertje aan. ,,Muziek! Leuk hè?’’ Ze knikte opgetogen, deed een perfecte swish en leek te vergeten waarom we hier ook al weer zaten. Toen even later het wattenstaafje haar neus en vervolgens haar keel binnengleed, hoorde ik in de verte nog zachtjes een hoopvol refrein: ‘A-weema-weh, a-weema-weh, a-weema-weh, a-weema-weh’. En ik wist: er is een wereld buiten deze tent, een wereld vol slapende leeuwen in een stille jungle. En dat was op de een of andere manier best troostend.

(De uitslag volgde 20 uur later. Negatief!)

kirsten.van.santen@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct