Asing Walthaus

Lijn 13

Asing Walthaus FOTO: ANNET EVELEENS

Het was lijn 13 en het schemerde al. Drachten stond als bestemming boven het raam van de chauffeur. Daar moest ik heen. De chauffeur had geen mondkapje. De passagiers wel. Twee meisjes en een jongen die bij elkaar hoorden, een vrouw met een boodschappentas.

Dit zal de sneldienst zijn, nam ik aan. Die stopt bij halte De Klanderij en ik stond bij waar vroeger Hotel de Klanderij was. ,,Nee, die halte is om de hoek’’, zei de chauffeur. Het begon zachtjes te regenen. Ik stapte in.

Lijn 13 rijdt langs Hurdegaryp, Kootstertille, Harkema, Drogeham, Surhuisterveen en Rottevalle. Hij stopt bij eenzame haltes die Oud Tolhuis, Swarte Mar en Buweklooster heten.

'Het genoegen van rijden met een bus'

Buiten Leeuwarden werd de schemering zwaarder. De regen sloeg tegen de beslagen ramen. In huizen langs de weg gingen lampen aan en televisies. De bus bleef onverlicht en reed, om Vasalis aan te halen, als een donkere kamer door de nacht. Sommige passagiers werden fletsblauw verlicht door hun mobieltjes. De vrouw met de boodschappentas dommelde in en miste toch haar halte niet.

Zelfs bij een kruispunt ergens tussen Harkema en Surhuisterveen wachten mensen. Er stapte een meisje in met nat haar. ,,Als hij met een ander gaat, moet hij jou dat zelf vertellen’’, zei ze luid in haar telefoon. Toen ze doorkreeg dat wij haar hoorden, ging ze zachter praten.

Dat het rijden met een bus zo’n genoegen kan zijn, was ik vergeten, zoals de meeste mensen. Lijn 13 deed er meer dan een uur over om Drachten te bereiken en dat was nog te snel.

Voor ik uitstapte heb ik een lachend gezichtje in de condens op het raam getekend.

asing.walthaus@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct