Lezersbrief: Woud van mobieltjes

Ook ik stond vrijdag aan de Willemskade in Leeuwarden in afwachting van het opduiken en de eerste stappen van de duiker. Maar op het beslissende moment werd mijn zicht op het gebeuren belemmerd door een woud van omhooggestoken armen, met handen die mobieltjes vasthielden om het gebeuren vast te leggen.

Ironisch genoeg moeten de meeste opnamen gehinderd zijn door hetzelfde woud van armen. Vervolgens moesten de beelden ijlings op Facebook, Snapchat en Instagram worden gezet en de van anderen binnenstromende opnamen weer onmiddellijk worden geliked.

Wat is er toch aan de hand met deze mensen? Denken ze dat indien niet alles wat men meemaakt onmiddellijk wordt ‘vereeuwigd’ (hoewel in dit geval ‘vervluchtigd’ de lading beter dekt), dat het dan niet is gebeurd, dat ze er niet bij zijn geweest of dat hun bestaan nutteloos is? Voer voor psychologen. Mij lijkt dat het leven juist nuttelozer wordt als je het willens en wetens virtueel gaat ervaren. Zelf vertrouw ik liever op de twee stereoscopische cameraatjes ter weerszijden van mijn neus.

Per trein onderweg naar huis zitten deze mensen dan alweer, dof zwijgend, met gebogen hoofden verkleefd met hun mobieltjes in enorm tempo allerlei toetsjes in te drukken, en passant vergetend door het raam naar buiten te kijken, waar het schitterende Friese landschap gratis en voor niets voorbij rolt. En zo hebben deze mensen de hele dag niets gezien.

Rob Peters. Waaksens

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement