FOTO

Lapmiddel

FOTO ANP

Nederland krijgt een drinkwaterprotocol dat bij extreme droogte bepaalt voor welk doel we kraanwater mogen gebruiken. Wel voor drinken bijvoorbeeld, niet voor tuinsproeien. Minister Cora van Nieuwenhuizen prakkiseert nog over het reglement.

Je ziet het voor je, boa’s die de schuttingdeur openrukken, heel hard ‘betrapt’ roepen, en dan de kinderen in het opblaasbad op de bon slingeren. Dat gaat hem niet worden.

Maar eerlijk is eerlijk, de vrijblijvende oproepen van de waterbedrijven om bij droogte zuinig aan te doen, zetten ook maar beperkt zoden aan de dijk. Vitens, dat in Friesland het leidingwater aanvoert, heeft een tijdje terug laten onderzoeken of prijsprikkels zouden kunnen helpen, ofwel: het water duurder maken.

Laat maar, was de uitslag. Nederlands drinkwater is zo spotgoedkoop dat de prijs minimaal acht keer over de kop zou moeten, wil gedrag beïnvloed worden. Ook pricing , het tijdelijk ophogen van de prijs bij schaarste, zien ze niet zitten. Tussenconclusie: tariefsverhoging als solitaire maatregel gaat niet werken.

Inderdaad is elke redelijke prijsverhoging een lachertje afgezet tegen de gigantische investeringen die nodig zijn om de watersystemen geschikt te maken voor droge tijden. Alleen al dit jaar steekt Vitens 180 miljoen euro in vergroting van de reserve- en winningscapaciteit. Dat is meer dan de helft van de jaaromzet. Meer investeringen voor de komende jaren staan op de rol.

Dat blijft zo niet goed gaan, waarschuwde de watersector in april. De Nederlandse watersystemen zijn ontworpen in een cultuur van regenwater afvoeren, niet van bufferen. Nu ons land zich moet instellen op perioden van langdurige droogte afgewisseld met hoosbuien, zijn nieuwe, toekomstbestendige systemen nodig.

De waterschappen en de waterleidingbedrijven dringen aan op ingrijpende hervorming, waarbij de waterhuishouding door een duurzame bril bekeken wordt en ieder zijn rol pakt. Burgers door te besparen, en met onbetegelde tuinen en regentonnen; industrieën door te investeren in decentrale reiniging en hergebruik; waterschappen door de sponswerking van de aarde beter te benutten; boeren door bijvoorbeeld waterzuinige gewassen te telen; en stedenbouwkundigen door wijken watervriendelijk te ontwerpen.

Lokaal en regionaal zijn er al best een hoop initiatieven (wijkvijvers, pleinvijvers, bufferlandjes, het project Spaarwater). Maar een systematische, op de lange termijn gerichte, landelijke aanpak ontbreekt. Vastgelegd in regels en waar nodig financieel of fiscaal ondersteund. Dat geeft houvast en jaagt innovatie aan. Zoals de rijksoverheid stuurt op energieneutraal bouwen, zo zou ze dat ook moeten doen op waterneutraal bouwen. Dan kan een lapmiddel als Van Nieuwenhuizen’s waterprotocol in de kast blijven.

commentaar@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct