Wieberen Elverdink.

La vaisselle

Wieberen Elverdink. FOTO LC

Het bericht dat campings de afzetlinten voor hun sanitaire units weer mochten verwijderen, werd deze week hier en daar schamperend ontvangen.

,,Is dít nou ook al nieuws?’’, klonk het, waarna het platgetreden archetype van de kampeerder met een rol wc-papier onder zijn arm smalend werd aangehaald - ,,haha, die heeft zeker een fax uit Darmstadt!’’

Ja, lach maar.

Het is gekrakeel van mensen die geen benul hebben van de sleutelrol die een toiletgebouw op een camping speelt.

Kampeerders weten: het sanitairblok vormt het kloppende hart van het terrein. Niet het zwembad. Niet het winkeltje naast de receptie. Niet die knusse bistro achter de dikke plataan. Nee, de verfrissingsruimtes.

Nader gespecificeerd: de afwasplek, la vaisselle , zoals ze in Frankrijk zeggen, want ik put hier hoofdzakelijk uit Franse ervaringen.

In die nauwe overkapte, halfopen ruimte, met een stuk of acht spoelbakken in een geschakeld, vaak U-vormig aanrecht, beleef je de charmes van een kampeervakantie in een snelkookpan.

De ontberingen, waarvan de dansende motten onder de knipperende tl-lamp nog de lichtste zijn.

Het structureel veel te lage keukenblad, dat je na elke afwasbeurt het gevoel geeft dat je een vouwwagen op je rug torst.

De veel te krappe plateautjes waarop je alle vaat – die een dag lang in een teil in de brandende zon naast de tent heeft liggen aankoeken – moet zien uit te stallen.

De achtergelaten etensresten van medekampeerders die je eerst door het putje dient te prakken voor de stop er in past. (Schótels aan andermans ratatouille en boeuf bourguignon heb ik in de loop der jaren blootshands uit spoelbakken gepeuterd, maar dat zou je in plaats van ontbering evenzogoed ook culinaire verrijking kunnen noemen.)

Ja. Dat zijn zaken waar je in het begin even overheen moet stappen.

Maar je krijgt er zoveel terug.

Want bij la vaisselle hoor je de verhalen. Daar drommen je campinggenoten na een lange, warme dag samen. Daar hoor je of het stoomtreintje 20 kilometer verderop de moeite waard is, hoe je de Gorges de la Dinges het beste kunt aanrijden, waar zich die geheime waterval bevindt waarover alle brochures zwijgen.

Daar spreek je de eerste voorzichtige zinnen tegen de Franse/Duitse/Haagse man/vrouw/puber uit het grijze koepeltentje – gesprekjes die beginnen met het uitwisselen van beleefdheden, maar uitmonden in campingvriendschappen - een Afwaskwastenverbond.

La vaisselle is een druk, warm Frans praathuis, maar dan met een aanrecht in plaats van een bar. Een café waar niet de pastis , maar de Dubro rijkelijk vloeit.

We kampeerden eens een week op de landtong tussen de Gironde en de Atlantische Oceaan. Op dezelfde camping bivakkeerde ook een gezin waarvan één van de dochters had meegedaan aan zangtalentenjacht The Voice Kids , een vrolijk, vroegwijs kind, dat amper boven het aanrecht uitkwam.

Iedere avond vroegen medekampeerders haar bij de vaat of ze alsjeblieft wat wilde zingen. Telkens weigerde ze, toch te verlegen misschien.

Tot de laatste avond. Terwijl de avond de hemel boven de Médoc met zalmroze sluiers versierde, vulde de mooiste meisjesstem het sanitairblok en wij stonden er met onze vaatdoeken als bevroren bij.

Betoverd door de hymne voor la vaisselle .

Ze zijn weer open. Hoera!

wieberen.elverdink@lc.nl

Twitter: @WElverdink

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct