De mensen zaten zwijgend in de grote, lichte kerkzaal van De Oase in Drachten, met mondkapjes voor en kookwekkertjes naast zich.

Het getik echoode door de ruimte, waar ook gedempte pianomuziek klonk. Iedereen keek voor zich uit, naar het altaar, het grote houten kruis, de tekst Het Goede Verhaal in zwart op de witte muur, het kerkorgel rechts, en de twee televisieschermen met informatie: ‘De meeste bijwerkingen gaan vanzelf weer over, u hoeft hier de praktijk niet voor te bellen’.

Er heerste een serene rust, af en toe onderbroken door kookwekkergerinkel. Dan stond iemand op, zette de wekker op de stoel en vertrok. Die wekker werd door een van de dames opgehaald en schoongepoetst voor de volgende bezoeker.

,,Gaat u maar zitten waar u wilt’’, fluisterde de dame die me de zaal in begeleidde. ,,Achter het altaar?’’, probeerde ik. ,,Nou, dat zou wel wat moois worden’’, zei ze, waaruit ik opmaakte dat het niet de bedoeling was.

Dus koos ik een stoel niet ver van de forse dame die voor me aan de beurt was geweest. Zij had een rollator bij zich, ,,foar as it al lang duorret’’, had ze zojuist uitgelegd. De man die achter mij had gestaan in de rij, een imposante figuur wiens grijze baard volop onder zijn mondkapje uitkwam, zat nu ergens achter mij. Ik zag hem niet, maar zijn diepe zuchten waren me in de rij al opgevallen.

Dit was de huisartsenpriklocatie van Drachten, gisteren. Het liep vlot door, de prik zelf was zo gedaan – het voelde veel stomper dan ik had verwacht – en daarna moest iedereen een kwartier blijven zitten, voor eventuele directe reacties. Toen ik er was had niemand die. De enige reacties hier waren als er weer een kookwekker ging.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct