Wieberen Elverdink.

Kentekens

Wieberen Elverdink. FOTO MARCEL J. DE JONG

Een tijd geleden vond ik in de garage – achter de bladhark en een oude hoedenplank – een kentekenplaat van onze eerste auto terug.

Jarenlang had het nummerbewijs, een reserve-exemplaar, daar in een donkere hoek gelegen, zonder dat iemand er ook maar aandacht aan schonk.

Ik raapte het op, veegde de spinraggen van het metaal en voelde het bollende profiel van de letters en cijfers onder mijn handpalm: 18-DJ-DB.

In de auto waaraan dat kenteken bevestigd zat, een Golfje 4 TDI, kusten we voor het eerst.

We reden er tijdens onze eerste Franse vakantie de bumper van stuk, heel suf, bij de McDonald’s in Briançon, ik in paniek, zij de slappe lach.

Op de achterbank vleiden we voor het eerst onze oudste neer in zijn Maxi-Cosi, rimpelig en teer, het mutsje van het ziekenhuis nog op. Onderweg naar huis zwegen we van trots en geluk: we waren met z’n drieën.

Nu reed die wagen alweer tien jaar ergens in Polen, of nog verder, onze grijsgedraaide cd met liedjes van Samson en Gert nog ergens hopeloos verstopt onder de bijrijdersstoel.

Maar het kenteken dat al die herinneringen bijeenhield, had ik hier in mijn hand.

Achttiendéjédébé.

Het was niet zomaar een reeks cijfers en letters, bedacht ik me. Achttiendéjédébé was een code geworden die bij óns hoorde, bij onze liefde, bij onze ruzies, bij ons leven. Net als ons adres, net als de geboortedata van de kinderen. Het was een opeenvolging van tekens die je nooit meer vergat, die je op commando zelfs slaapdronken of anderszins beneveld nog zonder nadenken kon opdreunen.

Bij Tresoar begrijpen ze dat.

Het Fries historisch en letterkundig centrum houdt een prachtige website bij, met foto’s en verhalen, gekoppeld aan de vroegste kentekens die in de eerste helft van de vorige eeuw in deze provincie werden uitgegeven.

Elk landsdeel had destijds zijn eigen beginletter; in Friesland begonnen de nummerplaten met een B. Leeuwarder notaris Henri Jacob Sierevelt mocht zich op 2 januari 1906 de eerste met een Fries kenteken noemen: B-1. Het laatste werd op 30 december 1950 aan de wagen van Willem Donker uit Haule geschroefd: B-41217.

Het mooie van die hele systematiek is dat cijfers werden toegekend aan een persoon: de bezitter hield voor het leven hetzelfde B-nummer, al ruilde hij zijn gemotoriseerde bolderkar in voor een vrachtwagen.

Het maakt dat mensen, nog meer dan nu, een deel van hun identiteit ontleenden aan hun kenteken, er een beetje mee vergroeid raakten.

En dat is precies waarom de kentekensite van Tresoar zo boeit. Het lijkt een droge database, maar doordat particulieren deze voortdurend aanvullen met foto’s van de bijbehorende voertuigen en anekdotes over hun eigenaren, komt het koude cijfermateriaal ineens tot leven.

Ik haalde een natte doek over het teruggevonden gele plaatje metaal, nu glinsterend in het rillende tl-licht van de garage, en schroefde het nummerbord prominent aan een houten draagbalk.

Een ereplekje voor Achttiendéjédébé.

Reageren? wieberen.elverdink@lc.nl

Twitter: @WElverdink

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct