Jantien de Boer.

Jantien: Varkens

Jantien de Boer.

Kort geleden stond ik in een zaaltje in Vlaanderen. ,,We beginnen toch om half acht?’’, vroeg ik benauwd want het was al kwart over zeven en ik moest nog naar de wc.

,,Mwah’’, zei de voorzitter van het Natuurpunt. ,,Iedereen komt hier altijd ongeveer drie kwartier te laat, dus reken maar kwart over acht.’’

Ik gaf een lezing in de gemeente Hoogstraten met 21.000 menselijke inwoners, een miljoen kippen, en om de 450 meter een varkensstal.

De mensen van het Natuurpunt waren benieuwd naar de Friese Landschapspijn-discussie, want ze voelden zich nietig in een industrieel landschap en werkten tegelijkertijd uit alle macht aan de bescherming van de natuur in hun omgeving.

,,Wat accuraat’’, zei voorzitter Drej over het woord landschapspijn dat ontsproot in het Friese hoofd van trekvogelecoloog Theunis Piersma.

,,Het raakt me diep’’, vond een oud-tuinbouwer. ,,Echt heel diep.''

We hebben nu toch maar een advocaat ingeschakeld

Tegen het einde van de avond stond een meneer op. Hij had een hoopvol verhaal, beloofde hij. In de boerderij tegenover zijn huis kwam jaren geleden een varkensfokkerij.

Toen het bedrijf na een paar jaar uitbreidde, diende hij geen bezwaar in omdat hij niet flauw wilde doen. Maar inmiddels woont hij tegenover een fabriek. En omdat de varkens aan de overkant van de straat verscholen blijven voor de buitenwereld, besloot hij om zelf maar twee exemplaren te nemen.

Hij doopte ze Knor en Knorrie. Ze vraten alles, liepen altijd buiten en toen hij ze aan de varkenshouder liet zien, vroeg die geschokt: ,,Eten ze grás?’’

Grappig, vond de verteller. Ze waren door het speelse duo toch een beetje collega’s. En Knor liep uiteindelijk ,,tegen de ladder aan’’. Hij werd geslacht en opgegeten, maar de kinderen waren daarna des duivels. ,,Dus Knorrie blijft. En we hebben er verschrikkelijk veel plezier van.’’

Applaus. Dat was inderdaad best een hoopvol verhaal. Maar na afloop kwam de vrouw van de hobbyboer naast me staan. Het varkensbedrijf tegenover hen wilde weer uitbreiden, vertelde ze. ,,We hebben nu toch maar een advocaat ingeschakeld.’’

Want ze woonden fijn, maar de laatste jaren zaten ze nooit meer, net als vroeger in het duister aan de zijkant van het huis, naar de sterren te kijken.

,,Dan zien we de stallen’’, bekende ze. ,,En mijn man probeert van alles om de moed erin te houden, maar het kruipt onder zijn huid.’’

Eigenlijk, wist ze, is hij radeloos.

Ah, daar kwam hij aan. Hij vroeg of ik een boek wilde signeren voor de kinderen. ,,Nu kunnen ze het nog niet lezen’’, zei hij, ,,maar later wel.’’

Ik pakte een pen.

‘Voor Stan en Jules’, zette ik erin. ‘Die zoveel landschapsvreugde beleven met Knorrie.’

Ik had er vrolijk van moeten worden.

Maar ik voelde iets anders.

jantien.de.boer@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct