Jantien de Boer.

Jantien: Magie

Jantien de Boer.

O, ik zou het over veel belangrijkere dingen kunnen hebben. Over het raadgevend referendum bijvoorbeeld, dat overboord is gegooid. Of over verdachten die van minister Sander Dekker voortaan verplicht bij rechtszittingen moeten verschijnen. Dekker sprak in de krant over een verschijningsplicht voor daders.

Eigenlijk best zorgelijk, dacht ik in de stoel bij de tandarts, dat onze bewindsman voor Rechtsbescherming niet begrijpt dat je pas dader genoemd kan worden als je bent veroordeeld. Tot die tijd ben je gewoon verdachte. En, ook handig om te weten, in 2016 eindigde 11 procent van alle gerechtelijke uitspraken in een vrijspraak.

Maar het schuimbekt natuurlijk prettig als je het prematuur over daders hebt die keihard moeten worden aangepakt. Het volk vraagt, de minister van Rechtsbescherming draait.

Eigenlijk is het van de pot ge ...

,,Wil je een verdoving?’’, vroeg de tandarts die samen met de assistente boven mijn gezicht hing. ,,Moet dat?’’, wilde ik weten. Het kon, zei ze. Maar het hoefde niet. ,,Laat maar’’, besloot ik. ,,Je kunt altijd je hand omhoog doen als het zeer doet’’, opperde de assistente bemoedigend.

Mijn huisgenoten weten allang dat ik van hulpmiddelen aan elkaar hang

Ik probeer te ontspannen, ik voelde niks, maar ik was hartstikke bang voor een onverhoedse pijnscheut. Ik dacht aan Dustin Hoffman die in de film Marathon Man door een nazi-tandarts onder handen wordt genomen en probeerde mijn tong in bedwang te houden.

De machinerie jankte, ik kauwde in gedachten op een Volkskrant-interview met esthetisch arts Floor Claus. ‘Ik snap dat je een cosmetische ingreep geheim wilt houden voor je man’, zei ze. ‘Je wilt natuurlijk niet de magie eraf halen, je wilt de ander laten geloven dat jouw schoonheid van jezelf is’.

‘Als een man merkt dat je mooie gezicht uit een spuitje komt is de betovering verbroken’, wist Claus die er zelf overigens beeldschoon uitziet, maar zij krijgt dan ook infuusjes met vitaminen en antioxidanten van haar eigen man die plastisch chirurg is.

Terwijl de assistente een gorgelende zuiger achter mijn mondhoek haakte dacht ik aan de betovering die volgens mij sowieso al wordt verbroken als je in een huidkleurige onderbroek door het huis loopt of op zaterdagochtend met een chagrijnige kop en lillende armen de bank stofzuigt.

Maar misschien heeft Claus gelijk. Misschien was het dit keer, voor de chemie thuis, toch handiger om stil te houden dat ik een half uur in de tandartsstoel had gelegen. Misschien moest ik maar even niks zeggen over de tandsteenspetters die van mijn wangen waren geveegd.

Waarom zou je niet doen alsof je smetvrije supertanden hebt? Waarom zou je de betovering verbreken? Maar ik faalde. Floor Claus maakte de rebel in me los.

Tegen zessen die dag leunde ik met een opengesperde mond thuis over de keukentafel. ,,Kijk eens’’, zei ik. ,,Nieuwe witte vullingen. Zonder verdoving.’’

Mijn huisgenoten loerden in de duisternis en knikten goedkeurend. Want ze weten allang dat ik van hulpmiddelen aan elkaar hang.

Ze kennen de zalfjes in de badkamer, ze weten dat ik mijn ouwe tandjes een keer vergeefs liet witten en ze zijn er nu dus ook van op de hoogte dat mijn kiezen met een keur aan gereedschap overeind worden gehouden.

Ik ben te lui voor magie. Jammer dan, van die betovering.

jantien.de.boer@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct