Treffend beschreef de Franse filosofe Simone de Beauvoir de bijzondere positie van de jongeren in onze samenleving: ‘Eén lente per jaar, en in het leven slechts één jeugd.’ Een waardevolle tijd waarin je kunt experimenteren, rebelleren en onderzoeken hoe de maatschappij werkt. Voor de opgroeiende jongere in coronatijd tikt de ene na de andere kleurloze dag weg. En het is winter, nog lang geen lente.

De lockdown en de sluiting van de scholen hadden de bewegingsruimte van jongeren al flink beperkt. Door de avondklok is hun leefwereld alleen maar kleiner geworden. Ze kunnen niet afspreken met vrienden, niet naar de sportschool en niet op stap. Als zombies hangen ze via hun schermen noodgedwongen aan het geestdodende online onderwijsinfuus. Maar: ze klagen niet.

Al vrij vroeg in de crisis onderkende premier Mark Rutte dat de nieuwe generatie een stem moest krijgen. Tijdens een persconferentie in mei 2020 daagde hij ze uit om met hem mee te denken over oplossingen. Geheel naar Haags voorbeeld werd de Jongeren Denktank Coronacrisis opgericht waarvoor ruim 2000 jongeren en jongvolwassenen input mochten geven. Donderdag presenteerde de Denktank zijn advies aan de regering.

De analyse hierin is scherp: ‘Veel problemen die jongeren ervaren zijn niet door de huidige crisis ontstaan, maar enkel versterkt. De coronacrisis functioneert als een soort vergrootglas op de vraagstukken op het gebied van de domeinen leren en ontwikkelen, werken, wonen en klimaat. De al bestaande sociaaleconomische verschillen worden door de crisis versterkt. De problemen van jongeren zijn daarmee dus niet enkel te verhelpen met noodreparaties, maar vooral met structurele oplossingen.’

Helaas is de analyse scherper dan de aanbevelingen. Die lezen als een polderpamflet waarvan de oproep om soepeler om te gaan met studievertraging nog de meest concrete is. Weinig rebels, in ieder geval.

Veel rauwer is de uiteenzetting van ontwikkelingspsycholoog Bertus Jeronimus in de bijlage van deze krant. Hij schetst een somber beeld van het onderschatte probleem. Veel jongeren zijn eenzaam, missen structuur en stoornissen in de ontwikkeling kunnen later voor grote maatschappelijke problemen zorgen.

De coronageneratie zit in een wachtstand die niet te lang moet duren.

Jeronimus vraagt in het bijzonder aandacht voor vmbo-leerlingen en jongeren uit sociaal zwakke milieus. De kloof met kinderen van goedopgeleide ouders (‘met een goed inkomen en gezellige bordspelletjes’) wordt groter en groter. Naast de miljardensteun voor ondernemers wordt het serieus tijd voor een investering in de volgende generatie. Zonder tweedeling, mét voldoende stageplekken. De wederopbouw na corona begint nu.

Reageren? commentaar@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Commentaar
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct