Het weer helpt niet mee. Januari ook niet en al dat gezeur over een avondklok, die gevoelig ligt omdat we ons ooit in de Tweede Wereldoorlog aan de Sperrzei t moesten houden, maakt alles nog erger.

Onze voorouders hadden in de jaren veertig inderdaad hartstikke last van de spertijd die door de Duitse bezetter was afgekondigd en dat de ramen ’s avonds afgeplakt moesten worden was ook huiveringwekkend. Maar om nou te zeggen dat ik, twee generaties later, nog een traumaheb van de verduisterde, lege straten?

Als er een avondklok moet komen, dan heb ik hem liever maar in januari of in februari, als er toch geen donder te doen is buiten.

En als we dan gedwongen binnenshuis televisie kijken, of in bad zitten, of een cake bakken of onder de lamp zitten te knutselen mogen we ons in onze knuistjes knijpen dat er niemand wordt doodgeschoten, dat er geen dictator aan de macht is en dat we mogen rondtoeteren wat we willen.

Ja, ja, jaaaaaaa, ik weet het. Ik mis inlevingsvermogen. Ik klink als een bewolkte vrouw van in de vijftig met een natte snor, zoals Youp van ’t Hek ooit zei. ,,Zo’n vrouw die de overgang zit weg te waaien.’’

Een paar weken geleden nog nam ik me nog voor om ietsje liever te worden. Ik wilde, net als schrijver Tommy Wieringa, proberen om de buitengewone opsporingsambtenaar in mezelf te beteugelen, maar er is geen houden aan. Het chagrijn slaat keihard toe en ik weet precies waardoor het komt. Het is niet corona. Het is niet de winter. Het is de overgang.

Journalist Elles de Bruin maakte er de podcast-serie Opvliegers over, actrice en scenario-schrijfster Maike Meijer schreef het boek Wen er maar aan over een ambitieuze actrice met weglekkende hormonen en deze week bekeek ik de overgangs-documentaire Niet sexy?! op NPO2.

Het ging over chagrijn, over nog dikker worden, over vergeetachtigheid, over taaie vagina’s en over huisartsen die overgangsklachten te vaak verwarren met burn-out-problemen. Veel vrouwen schamen zich er voor maar zo langzamerhand kruipen wij overgangsmoekes toch uit onze holen.

In de jaren zestig zei de Britse arts Robert Wilson nog dat we niet leven maar vegeteren. ,,Vrouwen na de menopauze zijn castraten’’, noteerde hij en bij een foto van een argeloze voorbijgangster in een jurk zonder mouwen schreef hij dat ze een typisch voorbeeld was van ,,de gedeseksualiseerde vrouw’‘. ,,Ze gaan ongemerkt voorbij en merken zelf ook niets op.’’

,,Noouuuuuuu Robert’’, mompelde ik want verderop las ik iets anders. Op een dag kreeg Wilson in zijn overgangskliniek, waar hij menopauze-vrouwen hormonen voorschreef, namelijk bezoek van een alom gevreesde mafiabaas. ,,Ze maakt me gek’’, zei de man over zijn echtgenote. ,,Ze wil niet koken, ze gunt me geen slaap en ze snauwt me de hele dag af. Als jij haar niet geneest, schiet ik haar dood.’’

Ik knikte tevreden. Zo krachtig kunnen wij dus zijn. Doe mij voorlopig maar twee weken spertijd en dan zien we daarna wel weer.

jantien.de . boer@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct