,Zo’’, zei de stationskapper. ,,Nu siest der tenminste weer út als die foto die boven dy stukjes fan dij staat.’’ Op de grond lag een bergje haar waar een handig iemand makkelijk een pruik van had kunnen maken.

Hij had gelijk. Het was al meer dan een jaar geleden dat ik voor het laatst was geknipt. Op mijn hoofd was het een woeste boel die, als je er niet om dacht, alle kanten opstak. Dunner dan het haar van Michael Jackson toen hij nog met zijn broers zong, woester dan dat van Art Garfunkel, krulleriger dan dat van Doc Brown uit Back to the future . Als je er staartjes in draaide, bleven ze zitten.

Vandaar dat ik naar de stationskapper ging. Mijn opa en vader kwamen daar ook, het is me met de paplepel ingegoten. De kapper weet het nog, hij heeft het wel eens over ze. Mijn opa vond hij ,,een echte heer’’, mijn vader had ,,een mooi kopke haar’’. Mogelijk zijn zulke opmerkingen gewoon klantenbinding, maar het is toch plezierig om te horen.

Thuis bekeek ik de foto’s die ik van mezelf had gemaakt in de spiegel: een voor het knippen, een erna. En daarbij schoot me een andere foto te binnen.

Tien jaar geleden liep ik langs het station, om een bus te halen, toen deze kapper me wenkte.

,,Must even komme, Walthaus’‘, zei hij. ,,Ik heb een kadootsje foor dij.’’

Uit een la haalde hij een vierkant pakje, groter dan een doos lucifers, kleiner dan een cd. Er zat een fotolijstje in met een foto van opa Walthaus, onder het mes bij deze zelfde stationskapper, maar veel jonger. Logisch, want opa is in januari 1980 overleden, dus deze foto is meer dan veertig jaar oud.

Zo’n kras staaltje klantenbinding ben ik verder nooit meer ergens tegengekomen.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct