‘Een mens moet wat’, verzucht zwemvriend H. uit Stiens regelmatig. En hij heeft gelijk. Vandaar dat ik met mijn nieuwe hond aan de lijn door de motregen richting het hondenlosloopgebied van de Groene Ster in Leeuwarden sjokte.

Ik passeerde de bankjes waar wij zwemmers ons ’s zomers omkleden en na afloop koffie drinken. Gezellig was dat. Het grijze water van de Ster zag er nu niet bepaald aanlokkelijk uit. Onvriendelijk, metalig hard.

Sommige mensen raken uitzinnig van koud water. De kranten staan er vol mee, met buitenzwemmers die ‘ijs en kou trotseren’. Mij niet gezien. Ik ben een mooi-weer-zwemmer, aan kou heb ik een hekel.

Ik knoopte Sien los van haar riem en dacht aan de huisarts uit Wateringen die ik de avond daarvoor op televisie had horen vertellen over haar koud-water-ervaringen: goed voor het immuunsysteem. Ze voegde er aan toe dat ze ijszwemmen regelmatig voorschrijft aan haar patiënten. Nou, dacht ik, terwijl Sien wegstoof richting het hondenstrandje, geef mij maar een boek.

Voor elke kwaal bestaat een literaire oplossing

Ik geloof dat het een Duits initiatief was: de Literaire Apotheek. Voor elke kwaal bestaat een literaire oplossing. Depressief? Eenzaam? Slapeloos? Pak een roman! In Nederland bestaat iets soortgelijks: de Culturele Apotheek. Het is een website waarop je je kwaal kunt invoeren en dan komt er een boekenrecept uitgerold.

Bij werkstress bijvoorbeeld wordt het boek De klerk Bartleby van Herman Melville uit 1853 voorgeschreven. Deze kantoorklerk weet raad met het jachtige bestaan van de werkende mens. Als zijn baas hem wat vervelends vraagt, antwoordt hij: ‘I prefer not to’. Ik doe het liever niet. Geniaal – ik ga het meteen toepassen.

Inmiddels stormde mijn hondje uitgelaten richting twee vrouwen die arm in arm liepen te wandelen. Mijn kleine labradoodle ging iets doen waarvan ik wist dat het verkeerd uit zou pakken. Ik zag de witte broek van de dames en de bemodderde poten van Sien.

Het duo ging ongelofelijk tekeer. Wat ik ook zei, de vrouwen bedaarden niet. Dat Sien nog een pup was, bleek geen excuus. Dat we hier in een hondenlosloopgebied waren, deed ze niks. Ze werden bozer bij iedere tegenwerping en kwamen dreigend mijn kant op. Vooral die ene grote, een soort heks-achtig wezen met een doek om haar hoofd, was griezelig.

Deze dame had een plens koud water nodig. Of een goed boek. Eentje van Kurt Vonnegut, de liefste schrijver die ik ken, beroemd geworden met zijn ontroerende science fiction-achtige roman Slachthuis vijf over het bombardement op Dresden – ik herlees het elk jaar wel een keer.

Van hem komt het volgende citaat (uit een ander boek, God bless you, Mr. Rosewater). Ik had het de boze witte-broeken-vrouwen graag toegefluisterd, bij wijze van medicijn. Ik hoop dat ze de krant lezen.

Hello babies. Welcome to Earth. It’s hot in the summer and cold in the winter. It’s round and wet and crowded. On the outside, babies, you’ve got a hundred years here. There’s only one rule that I know of, babies -’God damn it, you’ve got to be kind.’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct