Foto Annet Eveleens

Graf tot wieg

Foto Annet Eveleens

Deze column ging vrijdag over dingen achterstevoren, vanwege Tenet , de film die continu achteruit en vooruit door de tijd vliegt.

Lezeres Makke Hepkema reageerde. Want zij moest al lezend aan Wij komen ter wereld denken, van Jan Hanlo. ,,Ik denk niet dat ik de enige ben die u op dit gedicht attendeert’’, schrijft ze erbij. Nou, dat bent u wel hoor.

Jan Hanlo is vooral nog bekend van dat gedicht over de mus, dat uit herhalingen van het woordje tjielp bestaat. In Wij komen ter wereld beschrijft hij in veertien coupletten (het complete gedicht is online te vinden) het leven, achterstevoren, van het graf tot de wieg.

‘Wij komen ter wereld, met rouw, uit de graven; / met rouw die gepast is, omdat wij nog dood zijn. / Ons lichaam ontstond uit de grond en uit planten, / om eens te bereiken een veilige haven.’

'Wij worden steeds meer harmonisch'

Verderop: ‘Gaandeweg worden wij steeds meer harmonisch, / wanneer wij bereiken de tijd die men jeugd noemt.’

Zo blijf je bezig, want dit gedicht doet weer denken aan de liedtekst Trappetje af van Rients Gratama. Dat liedje zelf vind ik zo zo (ook dat is online te vinden), maar bij Gratama’s afscheid werd de tekst ontroerend voorgelezen door Aart Staartjes.

‘Eigenlijk moet je kunnen leven van achteren naar voren / Stel dat ik werd geboren / Op mijn tachtigste jaar / Op een stil en vriend'lijk kerkhof weet ik waar (...) En jij kwam een jaartje later en toen waren we getwee / En we zaten om te beginnen lekker in de AOW (...) En de kinderen werden kleiner en dat was een reuze feest / en ze hoefden niks te worden want dat waren ze al geweest.’

asing.walthaus@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct