De MSC Zoe in mei 2018. ARCHIEFFOTO SHUTTERSTOCK

Gesloten voor verkeer

De MSC Zoe in mei 2018. ARCHIEFFOTO SHUTTERSTOCK

Er was eens een prachtig bergdorp in, zeg, Zwitserland. In het dal lag een azuurblauw meer, de houten huizen hadden ruime balkons met kleurrijke bloemen en in de cafés en restaurants was het altijd gezellig.

De bewoners genoten volop van de prachtige natuur in de omgeving. Alpenkraaien vlogen door de lucht en landsalamanders en sneeuwmuizen scharrelden door de geurende naaldbossen. Vanuit de hele wereld kwamen toeristen om te genieten van het prachtige gebied. Trots vertelden de bewoners elkaar dat ze zelfs een keer in de beroemde reisgids Lonely Planet hadden gestaan, als unieke bestemming die iedereen die hield van rust en ruimte zou moeten bezoeken. 

Het enige nadeel was de weg. Vroeger werd het dorp bevoorraad door kleine vrachtwagentjes die noodzakelijke spullen kwamen brengen. Warme kleding voor de winter, speelgoed voor de kinderen en groente en fruit voor alle dorpelingen. Maar sinds de aanleg van een nieuwe snelweg was er steeds meer verkeer. Meer auto’s met nieuwsgierige toeristen maar ook steeds meer vrachtverkeer. Dat reed dwars door het dorp, langs de oude kerk, op weg naar het snel groeiende stadje aan de andere kant van de grens. 

Tegen het advies van de bewoners in trokken de grote vrachtwagens over de bergpas. Dat kan niet goed gaan, zeiden de dorpsbewoners hardop tegen elkaar, hoofdschuddend. Ook bij hevige storm, zware sneeuwval of dikke mist drukten de chauffeurs hun wagens naar de top, slingerend over de haarspeldbochten. De aanhangers van de trucks waren allang niet meer gevuld met duurzame kleding of gezonde voedingsmiddelen. Nu zaten de dozen vol met goedkope troep uit China en Taiwan, bedoeld voor winkels die het voor een paar euro doorverkochten. 

Op een dag ging het fout. Een nieuwe volgeladen vrachtwagen van het gigantische soort was in de nacht van 1 op 2 januari in de problemen geraakt tijdens een storm. Een spoor van troep lag door het natuurgebied. Televisies, My Little Ponys, zeeppompjes, miljoenen bolletjes van microplastic in het zand: het was een ramp. Dit nooit weer, zeiden alle betrokkenen. Kordaat sloot de burgemeester de bergpas. Voortaan moesten de vrachtwagens een andere route nemen, iets langer maar wel veiliger.

Een paar landen verderop, in het beschermde Waddengebied, speelt iets vergelijkbaars. Daar trekken gigantische schepen gevuld met goedkope troep dwars door een kwetsbaar natuurgebied. Een van die monsterschepen verloor vorig jaar in totaal 342 containers in een noordwesterstorm. Het was een ramp, jammerde iedereen. Overal lag troep.

Wat deden de bestuurders sindsdien aan de route? Niets. Wat deden alle burgers die destijds krokodillentranen huilden over het doorgeschoten materialisme? Niets. Gaat er iets veranderen na de aanbevelingen van de Onderzoeksraad voor Veiligheid? Niets. Apathisch wachten we op de volgende ramp, als verwende kortzichtige consumenten.

commentaar@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct