Elisabeth Post.

'Ein Bißchen Frieden'

Elisabeth Post. FOTO ANNET EVELEENS

Ook zaterdagavond een traantje weggepinkt bij Ein Bißchen Frieden ? Ilse de Lange en Michael Schulte zongen het tijdens de show Eurovision: Europe Shine A Light in het Vredespaleis in Den Haag.

Ik heb nog nooit gehuild tijdens het songfestival. In 1982 zaten we met de familie voor de buis toen de Duitse Nicole het songfestival met Ein Bißchen Frieden won. Nederland eindigde dat jaar vrijwel onderaan. Van de achttien deelnemende landen werd Bill van Dijk met Jij en ik slechts zestiende – wie kent het liedje en hem eigenlijk nog? Maar balen was dat wel.

Vroeger, in het pre-commerciële televisietijdperk, keken we met veel plezier naar het songfestival. Lekker kneuterig knus met z’n allen op de bank voor de televisie. Met kommetjes chips en pinda’s, toastjes met brie en een glas cola – dat mocht omdat het zaterdagavond was. De deelnemers konden zingen, de liedjes klonken goed, de echte muziek ook.

Tegenwoordig beperkt het kijken naar het songfestival zich alleen tot de uitslag. En waarom? Misschien omdat het af en toe een freakshow is? Omdat het oneerlijk is en de liedjes van Anouk en The Common Linnets niet op waarde werden geschat? Maar meer nog doordat het niet meer voelt dat ‘wij’ deelnemen en dat het ‘ons’ liedje is. Het songfestival is van televisiemakers in Hilversum en dj’s van de nationale radio. Het voelt al lang niet meer als ‘ons’ feestje. Ook niet nu het vanuit Rotterdam was.

Toch was de show zaterdagavond leuk om naar te kijken – met een rood wijntje en schaaltje nootjes dit keer. Deelnemers spraken vanuit hun woningen ons kijkers bemoedigende woorden toe. De Zweedse winnaar Måns Zelmerlöw van 2015 begeleidde zichzelf op gitaar terwijl hij Heroes zong. Een mooie ode aan het zorgpersoneel.

Van alle deelnemers werden korte fragmenten van hun liedjes uitgezonden – dat mag voortaan altijd wel. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest speelde een bijzondere uitvoering van Love shine a Light - kippenvel .

De show werd na twee uur afgesloten met alle artiesten die het winnende liedje uit 1997 van de Britse band Katrina & the Waves zongen. Tot slot kwam Katrina met haar witte poedel ook nog even in beeld – schattig en een beetje over de top. België deed overigens niet mee, want Alex Collier van Hooverphonic vindt het een ,,kutnummer’’, zei hij op de Belgische radio. En aan compromissen doet hij nou eenmaal niet – wel een stoer statement.

Maar afgezien daarvan, spatte de liefde en Europese saamhorigheid van het scherm. Chantal Janzen was in haar knalroze avondjurk lekker op dreef, Edsilia Rombley leek uiterst vrolijk en Jan Smit… tja. Maar al met al was het twee uurtjes lekkere feel good- televisie. Kon het songfestival maar altijd zo zijn.

Even later kwam de cooling down. Gerard Joling – in 1988 deelnemer met Shangri-la , met die enorme uithaal op het einde - sprak in het actualiteitenprogramma Op1 van een elegante show. Bestuursvoorzitter Shula Rijxman van de NPO glunderde van oor tot oor. De show heeft volgens haar bewezen dat de publieke omroep in deze tijden een baken is van ontspanning en vermaak.

En hoera voor Shula, volgend jaar mogen Hilversum en Rotterdam weer het songfestival organiseren. Het werd tegen het einde van de show onthuld als groot nieuws. Hoeveel geld het gaat kosten, daar wilde Rijxman niets over zeggen, maar ze voert al wel gesprekken.

Natuurlijk, er zijn weer miljoenen euro’s nodig. En dat voelt toch een beetje ongemakkelijk in deze tijd. Bovendien, hoe kun je een show als deze nog overtreffen? Eendrachtiger wordt het niet.

elisabeth.post@lc.nl

menu