Een Rotterdammer in Leeuwarden: Wennen in een nieuwe stad tijdens een lockdown

Daniël Coenen.

Daniël Coenen verhuisde samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 36: Wennen in een nieuwe stad tijdens een lockdown.

Of het met corona lastig is je thuis te voelen op zo’n nieuwe plek? Nee, zelfs in lockdown bevalt Leeuwarden goed. En we maken er het beste van: als alles weer opengaat, leren we stad en provincie opnieuw kennen en kan het alleen maar nóg beter worden.

Dit begint nu met de horeca, voor mij komt cultuur hier straks bij. De eerste concertkaarten zijn gekocht. Twee keer Groningen, één keer Leeuwarden.

Ik had het niet gedacht maar het Noorden blijkt een cultuurbolwerk te zijn!

Wonen in Utrecht, Amsterdam en Rotterdam is fantastisch als je houdt van cultuur. Muziek: Tivoli, Paradiso, Melkweg, Heineken Music Hall (toen nog), Westerpark, Ziggo Dome, Concertgebouw, Rotown, Ahoy, De Doelen, Rotown.

In Amsterdam had ik eens drie bioscopen op vijf minuten fietsen. Soms zat ik er drie keer per week, het liefst overdag, heerlijk!

Niet te vergeten alle musea, boekwinkels, theaters en festivals.

De stap naar het noorden voelde als een culturele stap achteruit. In zekere zin is dit ook zo: het aanbod is gewoon minder. Ondanks De Lawei, Van der Velde en Tryater.

Tegelijkertijd voel ik de afgelopen dagen veel blijdschap bij de presentatie van Arcadia 2022, de opvolger van Culturele Hoofdstad 2018. Ook lijken in september de eerste iepenloftspullen (openluchtvoorstellingen in dorpen) door te gaan.

Ik heb er weer zin in om vlak voor mijn neus creativiteit, toewijding en vakmanschap te zien. Om het voorrecht te ervaren dat mensen hun best doen jou een mooie avond te bezorgen.

En met de aankondigingen van Arcadia en iepenloftspullen heb ik er zin in om de Friese cultuur te ontdekken. Want ik heb zo het gevoel dat tegenover het verlies van Ahoy iets anders staat, namelijk lokale inbedding. Optredens en voorstellingen over verhalen die zich afspelen (of speelden) in deze streek. Gemaakt door mensen uit deze streek. Waardoor niet alleen smaak verbindt – “wat vinden we dit samen mooi” – maar ook culturele achtergrond: dat het gaat over wáár we zijn. Wie we zijn. Waren. Of kunnen worden.

Misschien heb ik het mis. Blijkt het culturele aanbod zo kaal als de weilanden. Neem ik de auto naar Amsterdam voor een avondje uit. Misschien zijn de lokaal verbindende voorstellingen niet bedoeld voor ‘westerlingen’. Of slaat het door: blijkt die hele gemeenschapszin juist beklemmend te zijn. Mocht het zover komen, dan is er in juni 2022 gelukkig Guns N’ Roses in Groningen om het hoofd leeg te spelen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram