Een Rotterdammer in Leeuwarden | We gaan!

FOTO FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuist samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 1: We gaan!

,,We kunnen altijd nog naar Leeuwarden”, grapten we dit jaar vaak als we het hadden over de belangrijke keuzes waar we voor stonden. Want na jaren Rotterdam, wilden we het roer omgooien. Om drie redenen:

Ten eerste werk. Mijn partner rondt dit jaar haar vereiste specialisatie af. Na zo’n vijftien jaar opleiding kan ze eindelijk aan het werk. Maar banen liggen niet voor het oprapen. Zelf ben ik ook toe aan iets nieuws. Daarom: zodra zij een baan heeft, en wij dus een woonplaats, ga ik ook ander werk zoeken.

In de tweede plaats: we willen een huis. Met onze zoon van drie jaar en onze dochter van tien maanden wonen we in een driekamer-appartement op één hoog, vlakbij centrum Rotterdam. Ons stopwoord richting de kinderen is ‘ssst’. Om te voorkomen dat ze elkaar wakker maken. Of de buren. Gelukkig slaapt de tweede wel goed… Het balkon is anderhalve vierkante meter.

Tot slot: we willen de Randstad uit. Niet meer overal snelwegen, spoorlijnen en weilanden die binnenkort nieuwbouwwijk of industrieterrein worden. Meer ruimte en groen.

In 2020 moet het dus gebeuren. Het lot van ons leven rust op de (op zich brede) schouders van mijn partner.

De banenmarkt blijkt inderdaad dramatisch. ,,We kunnen altijd nog naar Leeuwarden”, is geen grap meer. Na weer een afwijzing staat alleen een baan bij ziekenhuis MCL in Leeuwarden nog op de vacaturewebsite. Moeten we dan toch concessies doen? Omgeving: prachtig. Maar die afstand naar familie en vrienden, zien we dat zitten?

Bezinning volgt. Afstand ook. We kunnen er even niet meer over praten. Thuis bespreken we de huishoudelijke koetjes en kalfjes. Vanaf het werk mailen we elkaar over de toekomst.

Dan gaat de zon schijnen. Een verfrissende Friese bries pakt ons. We realiseren ons dat Leeuwarden dé kans is om al onze wensen te realiseren. Dáár zien we ons leven écht beginnen. Hoe vaak ben ik niet met mijn ouders op de Wadden geweest? En hoe heerlijk waren niet die twee mini-zeilvakanties jaren geleden? Een blik op Funda geeft de volgende bevestiging: een logeerkamer voor familie en vrienden zit er wel in! We bezoeken de stad (6.30 uur vertrek, koffie in de thermoskan) en die geeft ons een fijn gevoel. Een Frysk slokje is best lekker – we zijn om.

De liefde blijkt wederzijds: ze wordt aangenomen! Na de tranen en de taart zeg ik mijn baan op. We vinden een huis met logeerkamer en tuin. Kinderopvang is geregeld. En in september rijdt de verhuiswagen voor. We gaan naar Leeuwarden!

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com