Een Rotterdammer in Leeuwarden: Van Vincent van Gogh leren hoe het altijd beter kan

Daniël Coenen.

Daniël Coenen verhuisde samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 35: Van Vincent van Gogh leren hoe het altijd beter kan.

Donderdagavond kan ik eindelijk eens ontspannen. Even geen huizen, klussen, gezin of vrijwilligersclubjes. Maar een online college – voordeel van deze tijd – over de eerste schildersjaren van Vincent van Gogh.

Ik ben fan van Van Gogh. Om twee redenen: zijn kleurgebruik (met name in latere werken) en zijn bereidheid om beter te worden. Eerst die kleuren. Die zijn prachtig helder, zuiver. Hij werk veel met felle kleuren waardoor zijn schilderijen sprankelen. Voor mij stralen ze levensvreugde uit. Ik had graag een Friese lucht gezien van zijn hand.

Ondertussen is Van Gogh niet zo’n vrolijke. Hij schildert vaak sombere taferelen, zoals een landschap met wolken of zwoegende arbeiders. Het gevolg van een sombere geest, denk ik.

Zijn donkere kant staat ook in contrast met het feit dat zijn schilderscarrière één grote sprong in het diepe is. Hij lijkt niet over te lopen van zelfvertrouwen maar gaat wél voortdurend de confrontatie aan met zichzelf, met als één doel: beter worden.

En dit is het tweede dat ik zo bewonder aan Van Gogh. Van Gogh wordt uiteindelijk 37 jaar en schildert pas vanaf zijn 27 e . Hij schildert dus slechts tien jaar, in hoog tempo, en zijn beginwerken lijken in de verste verte niet wat hem later zo beroemd maakt. Hoe kan hij dan toch zo goed worden? Van Gogh laat zich helpen.

Het belangrijkste is dat hij hulp zoekt bij schilders die hij bewondert. Zo stelt hij zichzelf voortdurend bloot aan kritiek. Dat is knap, zeker als je niet de meest stabiele geest hebt. Maar toch ondergaat Van Gogh het telkens weer. Falen bestaat niet. Falen is leren. En met stappen groeit hij.

Ook gebruikt Van Gogh praktische hulpmiddelen. Een kleurencirkel leerde hem de juiste kleuren te combineren: blauw met paars. Groen met rood. Blauw met oranje. Met het perspectiefraam - een houten frame met touwtjes ertussen gespannen – zet hij alle bomen, mensen en wolken op de juiste plaats en in de juiste grootte.

Ok, en wat moeten we hier nu mee? Geen idee eigenlijk. Ik vind het vooral heel inspirerend. Voor Friesland, dat ik denk: spring in het diepe! Deltaplan, Lelylijn – ja natuurlijk! Met hierbij: hoe doen andere regio’s dit? In Duitsland, Japan en/of Zweden? Wat kunnen we van ze leren?

Inspiratie natuurlijk ook voor onszelf. We zijn in het diepe gesprongen – en nu volhouden. De landing is nabij. Een eigen huis, werkperspectief; we zijn op de goede weg. En dit doen we niet alleen. Collega’s, vrienden, familie, lezers en andere nieuwe Friezen; bouwkundigen, ex-makelaars en cv-deskundigen – ze denken met ons mee. Op onze weg naar ons eigen meesterwerk.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram