Een Rotterdammer in Leeuwarden | Vakantie (2/2)

Daniël Coenen. FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuisde onlangs samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 8: Vakantie (2/2).

Het stormpje is gaan liggen. Het gepieker over wonen en werken in Friesland is tot rust gekomen. Er volgt vast nog een herfststorm. Of een winterdepressie. Maar de mineur van de afgelopen weken is voorbij. Rust gevonden en vertrouwen herwonnen. Uitspreken helpt.

Thuis kwam nog wel uit dat we inmiddels veel op elkaars lip zitten. Het idee ontstond om apart van elkaar naar onze midweek Ameland te gaan. Om gewoon even tijd voor jezelf te hebben. Maar gescheiden reizen vonden we toch wel ver gaan.

In de resocialisatie van ex-gedetineerden spreken hulpverleners vaak van de drie W’s: woning, werk, wijf – als de pijlers onder een stabiel bestaan. Nu het de afgelopen weken rommelde in deze fundamenten, voelde ik direct hoe veel buikpijn dit oplevert.

Wat is dat toch met de Wadden? Wat zit er in dat duinwater? Ik bedoel: er zijn wel meer duinen in Nederland. Strand, vuurtorens, oude dorpjes en wandelroutes kun je overal vinden langs de kust. Maar op de eilanden heerst magie, positieve hekserij. Het hoofd is weer zorgenvrij.

Als kind kwam ik vaak op het kleine Schier. Achteraf ongelooflijk hoe we ons daar als gezin drie weken konden vermaken. Douchen met campingmuntjes. Elke dag dat brede strand over. De afgelopen jaren zijn we met onze kinderen veel op Texel. Sporadisch kom ik op Ameland, Vlieland en Terschelling. Allemaal heerlijk. Enige gemis: ik heb nog nooit een zeehond gezien.

Afgelopen week gingen we dus met z’n tweeën een paar dagen naar Ameland. Vanuit Leeuwarden een halfuurtje met de bus, een klein uur met de boot en dan nog een stukkie naar je verblijf. Zo dichtbij nu, wat een luxe. In ons hotel bevinden we ons ook in de exclusieve positie om uit eten te kunnen, als een van de weinige Nederlanders of misschien wel Europeanen.

Wat ook helpt deze week is dat zich meerdere potentiële werkgevers melden. Eentje aan het begin van de duinwandeling, een tweede aan het einde. Een ander al eerder. Zo is er perspectief op werk. Dat is fijn voor de portemonnee en de eigenwaarde.

Woning, werk, wijf: ons wachten heus nog wel wat kopzorgen. Maar voorlopig staan de pijlers onder ons bestaan weer stabiel. Precies op het juiste moment. Per november start mijn partner met haar baan. Eindelijk, het is immers de reden dat we verhuisden. Maken we er na bijna twee maanden een mooie laatste niet-werkweek van met elkaar.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com