Een Rotterdammer in Leeuwarden: Traditioneel onderwijs

Daniël Coenen. FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuisde onlangs samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 12: Traditioneel onderwijs.

Voor de oudste zoeken we een basisschool. Opvallend: twee schooldirecteuren karakteriseren hun school expliciet als ‘traditioneel’. (Dit verhaal gaat verder met één van hen.)

Op zich klinkt ‘traditioneel’ positief. Het voelt degelijk, veilig. Geen risico’s met mijn kind. Ik zie mezelf in de klas zitten, dertig jaar geleden in zo’n zelfde klassiek schoolgebouw met glas in lood. Een fijne tijd. Toch schiet het door mijn hoofd: ,,Is er in al die jaren dan niks veranderd?’’ Maar ik geef de directeur het voordeel van de twijfel. Drie plus vier is nog steeds zeven. En onmiddellijk is met twee d’s en twee l’en.

Maar dan openbaart zich de ware aard van deze traditioneel. We bespreken de naschoolse opvang voor de oudste. Hier is eventueel ook reguliere kinderopvang voor de jongste. ,,Handig halen en brengen voor de moeder”, zegt hij. En hij knikt naar mijn partner.

Mijn geliefde voor wier werk we naar Leeuwarden zijn verhuisd. Die ik er vaak aan moet herinneren hoe de leidsters op de opvang heten.

Ondertussen voelt niet zij zich beledigd – ik ook! Wat denkt hij wel niet? Dat ik niet voor mijn kinderen zorg? Al die uren die ik – graag en met liefde – in Diergaarde Blijdorp rondbanjerde. Die ontelbare keren dat ik in het donker twee kinderen op mijn fiets laadde, naar de opvang vloog en vervolgens naar de trein sjeesde. Om ze die middag ook weer op te halen en het eten te koken.

We laten het passeren. Hebben geen zin om het deze man moeilijk te maken. Onze zoon gaat naar een andere school.

Friesland is prachtig. Een openluchtmuseum. Het mooiste tot dusverre vind ik de kerken in de dorpen. Die oude torens die overlevingskracht uitstralen, hoog boven de huizen en de bomen uit. Met zo’n prachtige begraafplaats eromheen. Ik waardeer ook de taal, de uilenborden, en de Friezen die trots zijn op hun provincie. Prachtig traditioneel. Maar betekent dit ook dat de vader alleen op zondag het vlees snijdt?

Inmiddels is het vrijdagochtend. De sportschool biedt weer groepslessen bodybalance, best een moderne activiteit. Ik lig minutenlang op een matje, op mijn rug met mijn ogen dicht. Ik denk aan onze zoon die naar de opvang wilde met een staartje, net als zijn zusje. Tja, als hij het wil. Hij droeg ook al de haarband van een vriendinnetje. Ik ‘voel de grond’ en ‘richt me tot de kosmos’. We sille it sjen.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column