Een Rotterdammer in Leeuwarden | Stapje terug op de droomladder

Daniël Coenen. FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuisde onlangs samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 11: Stapje terug op de droomladder.

Je denkt vooraf: krimpregio, lage huizenprijzen, grote tuinen. Kortom: in Leeuwarden kopen we in alle rust een mooi huis met grote tuin voor een redelijke prijs. Vrienden en familie logeren (jaloers!) in een ruime zolderkamer. Of in een romantisch tuinhuisje, vlakbij onze kippen, geiten en zelf verbouwde courgettes, tomaten en paprika’s.

Nou, mooi niet, dus. In tegenstelling tot grote delen van Friesland is Leeuwarden een groeikern. De prijzen stijgen. Overbieden is geen uitzondering in sommige buurten. En die tuinen? Prima natuurlijk. Maar zodra er een trampoline in staat, is ie vol. Dat krijg je met decennia socialisten aan het roer, zei een makelaar met een knipoog. Die bouwen veel huizen met kleine tuinen om het voor iedereen betaalbaar te houden.

Even schakelen. Thuis aan de eettafel, met de huizenwebsite voor onze neus, concluderen we dat er veel minder huizen naar onze voorkeur zijn dan we vooraf dachten. En als je er dan eentje vindt, is de concurrentie enorm. Even bezinken.

Ik belde laatst een makelaar om een huis te bezichtigen. Het huis was die ochtend op Funda verschenen. Wat bleek: alle bezichtigingsmomenten waren al vol. En een week later was het ‘verkocht onder voorbehoud’.

Voor de helderheid: we hebben niet plotseling een probleem nu. We hebben onze school afgemaakt, een prima carrière en een paar oude sokken spaargeld (helaas geen Rotterdamse overwaarde). Een huis gaan we heus wel vinden. Maar we doen een stapje terug op de droomladder.

Ondertussen groeit Leeuwarden hard. Nieuwe woonwijken verrijzen met name aan de zuidkant. De huizen gaan als verse oranjekoeken (lekker!) over de toonbank. Interessante vraag: hoe komt dit nou? Een paar jaar geleden leken dit nog kansloze investeringen, zo begrijp ik. Welk mirakel heeft zich hier voorgedaan? En in hoeverre is zo’n beweging te beïnvloeden?

De toekomst is ongewis. Omdat het de toekomst is. In de krant lees je enerzijds over steeds meer Randstedelingen die in Friesland willen wonen. Dan stijgen de prijzen verder. Anderzijds vrezen mensen grote baanverliezen. Dan dalen de prijzen. En het moet nog maar blijken hoe veel mensen blijven thuiswerken.

Voorlopig lijkt het goed voor de stad. Méér inwoners, met deels ook grotere portemonnees, zorgen voor méér leven in de brouwerij. Meer restaurants, winkels, musea, cafés, concerten, voorstellingen. Dat trekt weer nieuwe inwoners en hup, je zit (corona van ons afgeschud) in een opwaartse spiraal.

Een mooi perspectief. Onze keuze voor Leeuwarden en omgeving was al een goede. En lijkt alleen maar beter te worden.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com