Een Rotterdammer in Leeuwarden: Op zoek naar een vaste stek

Daniël Coenen.

Daniël Coenen verhuisde samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 25: Op zoek naar een vaste stek.

Zo’n verhuizing naar Leeuwarden gaat je niet in de koude kleren zitten. Nieuw huis, nieuw werk, nieuwe mensen, afstand etc. We bouwen een nieuw leven op. Wat meehelpt, is dat wonen in Fryslân enorm bevalt. Maar hoewel we inmiddels bijna een half jaar onderweg zijn, ik steeds vaker tegen geïnteresseerden zeg dat het leven hier ,,z’n gangetje” gaat, blijft het soms een beproeving.

Sinds november vervul ik een tijdelijke opdracht op het provinciehuis. Hartstikke leuk. Andere klussen kwamen erbij. En liggen wellicht in het verschiet. Maar mijn insteek is altijd een vaste stek geweest. Onderdeel zijn van een team. Samen bouwen aan iets groters. En dit is nog niet gelukt.

Het was het allemaal nog net niet, blijkbaar. Niet toen er drie kandidaten waren, niet toen er twee waren, zelfs niet toen er maar één was. Op zich kan ik de onderbouwing meestal wel volgen. Je bent (meestal) niet ongeschikt, maar een ander is meer geschikt. Tja.

Ondertussen is elke afwijzing een klap die je moet incasseren. Onbewust zie je jezelf al voor je in een baan. En belangrijker: in de opbouw van het nieuwe leven heb je onbewust alweer een volgend deel neergelegd van het fundament. Afwijzing? Kleine instorting van het fundament.

Ik grijp terug op lessen die ik eerder al eens leerde. Rode draad: relativering. Uit psychologisch onderzoek blijkt dat negatieve ervaringen meer impact hebben dan positieve. Vijf complimentjes zijn nodig om één negatieve opmerking te compenseren. Mensen die 50 dollar verliezen zijn erg verdrietig; mensen die 50 dollar winnen slechts een beetje blij (uit: Hoe we onszelf voor de gek houden, Suzanne Weusten).

In het verlengde hiervan: ik kreeg ooit het boek Homo ludens (‘spelende mens’) van Johan Huizinga. Boodschap bij dit cadeau: doe je best maar neem het leven niet té serieus. Het leven is spel. Toevallig staat in het boek een foto van een levensgroot schaakspel op een hoog Rotterdams kantoorgebouw.

Tot slot: Evert, de rechtsback van mijn oude voetbalteam. Geen talent, wel een fijne vent. En dat telt. Staat zó eenvoudig in het leven dat het excentriek is. Juicht niet als hij dit weekend soeverein de online pubquiz wint. Verhuist zonder grote woorden naar zijn droomstad Wenen, ervaart tegenslag, en verhuist net zo rustig weer terug. Zijn emoties kennen weinig pieken en dalen. Dat is soms misschien best lastig. Maar kan soms ook best handig zijn.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram