Een Rotterdammer in Leeuwarden: In de rij voor een huis

Daniël Coenen.

Daniël Coenen verhuisde samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 32: In de rij voor een huis.

Haastig een broodje etend op de fiets kom je, wind tegen, aan bij het huis. Je hebt je geschikt naar de makelaar. Dag en tijdstip van je bezichtiging staan vrijwel vast. Kinderen? Werk? Voor jou tien anderen. Twintig, dertig.

Je stapt het huis in, klaar om in een halfuur te beslissen of je hier een paar honderdduizend euro aan wilt uitgeven. Om te bepalen hoeveel je nou weer gaat overbieden. Een keer extra langskomen om het zeker te weten? Een handige jongen (of meid) meenemen om een verbouwingsplan te maken? Dacht het niet. Dit is jouw halfuur. En je bod moet overmorgen 11u binnen zijn.

Kortom: het is een grote beslissing die je neemt onder grote tijdstuk. En dan zegt de verkopende makelaar bij binnenkomst: ,,Welkom. Ik ga even een broodje eten. Mijn collega doet de bezichtiging.” De collega die op de website als secretaresse staat opgevoerd. Die geen enkele vraag over het huis weet te beantwoorden.

Makelaars, ik heb het vak nooit helemaal begrepen. En sommigen maken er echt nog het beste van. Maar dit slaat alles. Doe in elk geval alsóf je er moeite voor doet. Uit respect voor de kopende partij die zich er wéér in stort. Uit respect voor de verkopers die jouw rekening betalen.

Niks nieuws onder de zon natuurlijk. Al jaren lopen mensen hier tegenaan, sinds enige tijd ook in Friesland. We sluiten slechts aan in de rij. En we mogen niet klagen. We wonen immers niet meer in de Randstad waar de prijzen fors hoger liggen en de concurrentie soms nog groter is.

Maar op een onbewaakt ogenblik denk je wel eens: heb ik heel mijn leven omgegooid om in Friesland te gaan werken, waar je ook vaak hoort dat ze moeite hebben goed personeel te vinden, en dan kost het zo veel moeite om je hier te vestigen? (Voor de goede orde: in Rotterdam huurden we dus we hebben geen overwaarde in de binnenzak.)

Lastig is ook: hoe veel concessies moet je doen? Ga je bieden op ieder huis met drie slaapkamers en een tuin? Je wilt de boot niet missen. We zijn de stap naar Friesland goed doorgekomen maar thuis leidt dit tot discussies.

Een oplossing is ver weg. Méér huizen. Hogere rentes. Wellicht ooit. Maar niet komend jaar.

Gelukkig zijn er voordelen. We hebben geen haast. Sommige mensen verkopen hun huis via-via (en laten dus tienduizenden euro’s liggen). Je leert jezelf weer wat beter kennen. En het belangrijkste: je bod kan óók worden geaccepteerd.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram