Een Rotterdammer in Leeuwarden: Hoogtepunt en dieptepunt

Daniël Coenen. FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuisde onlangs samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 17: Hoogtepunt en dieptepunt.

Soms is het zoeken naar een onderwerp voor een column. Deze week is het makkelijk. Kerst, oudjaar; we maken de balans op.

Dit doe ik met twee vragen. Vragen die we gewoonlijk bespreken met twee oude schoolvrienden op oudjaarsavond. Ook zij hebben inmiddels een partner en kinderen. Kortom: met zes volwassenen en twee vragen, opgeteld bij een voor- hoofd en nagerecht en alle zijpaden die we al pratend bewandelen, is dit een avondvullend programma. (En je begrijpt: dit festijn kan komende donderdag niet doorgaan vanwege de coronamaatregelen.)

De vragen zijn even eenvoudig als doeltreffend: wat was jouw hoogtepunt en dieptepunt van het afgelopen jaar?

1. Hoogtepunt: telefoon op dinsdagavond 30 juni, mijn partner is aangenomen in Leeuwarden! Ik ben nog op mijn werk en val een collega in de armen. Die met me meehuilt. Spanning eruit, opluchting erin. Het is tegelijk mijn grootste coronamisser van dit jaar.

Toch is dit niet mijn hoogtepunt van 2020. Dit volgt op de valreep van het jaar, vorige week woensdag 23 december. Hunkerend naar rust en ruimte en met werkloze maanden voor ogen, heb ik al steeds zin om wandelend de omgeving te ontdekken. Maar het komt er niet van. Netwerken, interim-werken, huishouden, columns – de wandelschoenen trekken stof in plaats van modder aan. Tot vorige week alle kerstinkopen zijn gedaan, ik zelfverklaard kerstvakantie heb, de regen trotseer en naar buiten stap. Langs de Dokkumer Ie omhoog, rechtdoor, langs Snakkerburen en Lekkum, voor het bruggetje links naar Jelsum, een state bewonderend, en huiswaarts met de bus. Om me heen mist, water en weilanden. Wat een genot – eindelijk!

2. Dieptepunt? Juist al dat netwerken, solliciteren etc. Ik schreef het vorige week al even. Maar ik heb me er vol enthousiasme ingestort. En heb de kerstvakantie echt nodig om op te laden. Werk kan ik vier, vijf dagen per week redelijk zorgeloos hebben. Maar niet-werken doe ik blijkbaar zeven dagen per week met toch best wat kopzorgen. Een groot verschil. De mentale ondergrens pas geleden is het dieptepunt.

Met de champagne in de aanslag bespreken we altijd ook het aanstaande jaar. Voor ons zal ‘m dat zitten in verdere worteling: werk (hoop ik), een eigen huis en de basisschool. Wederom niet niks. Ik zie uit naar het jaar dat er niks gebeurt. Dan wordt dat mijn hoogtepunt.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com