Een Rotterdammer in Leeuwarden: Help mij het onzichtbare Fryslân te ontdekken

Daniël Coenen verhuisde samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 39: Help mij het onzichtbare Fryslân te ontdekken.

Om in voetbaltermen te spreken: ik heb contractverlenging gekregen! Niet dat er andere kapers op de kust waren. Maar een blijk van waardering is fijn natuurlijk. Zelf ben ik ook op mijn plek. Dus mag ik columns blijven schrijven, in elk geval tot 1 oktober. Dan is het jaar rond.

De verlenging is reden voor mij een uitnodiging te doen. Die staat aan het einde. Dus houd nog even vol.

Mijn eerste stukje publiceert de krant op dinsdag 8 september. Die dinsdag staat ook de verhuiswagen voor onze Rotterdamse deur. Ik herinner me hoe ik vanuit de achterbak van de auto, laptop op schoot, het eerste epistel rondstuur. En hoe overweldigend de respons is.

Vrienden en familie die het natuurlijk leuk vinden om ons avontuur te volgen op deze manier. Maar vooral ook de Friezen die ons allemaal van harte welkom heten. Wekelijks krijg ik lezerspost. Rode draad: wij vinden het heerlijk om hier te wonen en gunnen jullie ook dit levensgeluk.

De e-mails zitten soms vol levensverhalen. Over hoe de oorlog mensen naar Fryslân bracht. Van Friezen die na internationale omzwervingen weer zijn thuisgekomen. Mensen die ook uit Rotterdam komen, of hun partner. Mensen die ook vanuit de Randstad hierheen verhuizen en met wie mailcontact ontstaat. Onze uiteindelijke huishoudelijke en oppashulp zit er zelfs tussen.

Het levert mij ook contacten op bij het zoeken naar werk. Zeer gewaardeerd!

Andere mensen reageren op de Friese kwesties die ik aansnijd: boeren, Lelylijn, natuur etc. Dit levert vaak meer discussie op. Zaken liggen gevoelig – en dat mag. Graag zelfs want dan gaat het ergens over. En leidt het ergens toe, zoals een weekendverblijf op de boerderij inclusief koeien melken om vijf uur en stevige discussie. Ik schreef er eerder over.

Conclusie na 38 columns: ik ervaar bij de Fries grote bereidheid om iets te betekenen voor een ander.

Over het koeien melken: dit wil ik vaker gaan doen. Er is namelijk het zichtbare Fryslân en het onzichtbare Fryslân. Het zichtbare is: fierljeppen, skûtsjesilen en boerderijen. Het onzichtbare is emotie, identiteit, overtuigingen en oorsprong. Ik krijg er e-mails over. Ken boeken en verhalen. Maar het onzichtbare achter het zichtbare Fryslân wil ik vooral zelf nog meer ervaren.

Dus doe je iets, heb je werk of een bedrijf, een hobby of een plek, en hoort dit wat jou betreft bij Fryslân? Moet een gevoelige kwestie eens goed worden besproken? Ik zie je uitnodiging met plezier tegemoet. Tijdstip, locatie, vieze handen - het is mij om het even. Ik kom graag ontdekken.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram