Een Rotterdammer in Leeuwarden | Extended puppy pose

FOTO FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuist samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 6: Extended puppy pose.

Ik zit op een sportmatje. Mijn linkerbeen gestrekt naar voren, tot zover mogelijk. Mijn rechterbeen ligt gebogen achter me. Mijn beide handen reiken naar mijn linkervoet. Gestrekte rug, ogen gericht naar beneden op het matje. Ongemakkelijke houding is licht uitgedrukt.

Al mijn spieren span ik aan om het ook maar eventjes vol te houden in deze houding. ,,Je lichaam is ontspannen”, zegt de instructrice. Hoe dan? In de gymzaal klinkt zalvende muziek. Gepingel van piano en gitaar.

,,Ga staan, met je voeten en knieën weer naast elkaar”, zegt de juf. ,,Spreid je armen en vouw dan je handen samen. Namasté .” Aha, de bekende yoga-klassieker. En ze knikt ons toe.

Per 1 september had ik mijn baan opgezegd. De week erop verhuisden we naar Leeuwarden. Een nieuwe baan had (en heb) ik nog niet. Zodoende zag ik een soort sabbatical voor me. Niet dat ik er per se aan toe was. Maar lekker leek het me wel.

Denkend aan een sabbatical zag ik mezelf op doordeweekse ochtenden in de sportschool. Iedereen aan het werk en ik fit worden. Toen ik las dat ze om tien uur ’s ochtends bodybalance aanboden, dacht ik: waarom niet?

Op deze woensdagmorgen is het dus zover. Elf vrouwen, één man. ,,Normaal is er ook altijd een andere man”, zegt de juf verontschuldigend. Geeft niks. Doe maar op blote voeten, tipt de juf. Logisch, je moet natuurlijk aarden. Écht contact maken met de grond. Een schoenzool is dan een hinderlijk obstakel. Het blijkt met grip te maken te hebben. Of ik ben meegekomen met mijn vriendin? Nee hoor, eigen keus.

De yoga-klassiekers volgen zich in rap tempo op. We beginnen met een downward facing dog . Later volgen cobra, vlinder en vis. Het lijkt wel Diergaarde Blijdorp. Het werkt bij mij nog niet ontspannend. Ik moet me juist enorm inspannen om alle houdingen aan te nemen. Voortdurend kijk ik naar de anderen. Doe ik het wel goed?

Het is hartstikke fijn om even niet te werken. Hebben we ook hard voor gespaard. Maar een sabbatical is het deze weken (nog) niet geworden. Ik heb veel netwerkgesprekken. We bekijken basisscholen. We bezoeken makelaars en huizen. En thuis ruimen we de laatste verhuisdozen op.

Veel geregel dus. Voortdurend een vol hoofd. Geen boeken en wandelingen met bijbehorende inzichten over de zin van het leven. Juist daarom is elke week bodybalance wel fijn. Extended puppy pose en verder niks. Namasté.