Een Rotterdammer in Leeuwarden | De eerste dagen

FOTO FOTO JAN DE GROEN

Daniël Coenen verhuist samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 3: De eerste dagen.

Je kunt het zo groot maken als je wilt. Maar uiteindelijk is verhuizen van Rotterdam naar Leeuwarden niets meer dan het volladen van een vrachtwagen, tweeënhalf uur rijden en alles weer uitpakken. Mede dankzij een uitmuntende planning, dito verhuizers en hulpvaardige ouders kwam het goed. Maar je denkt wel: hoe hebben al deze spullen ooit in ons appartement gepast?

We wonen inmiddels een kleine twee weken in Leeuwarden. En het is heerlijk! We drinken bier en wijn van Friese grond. Zittend in onze tuin met zandbak en vuurkorf. Te fiets en te voet genieten we van het centrum, omliggende wijken en dorpen in de buurt. Kerktorens vormen tezamen een skyline boven de weilanden. Statige gebouwen in de binnenstad verraden een (vervlogen?) machtscentrum. Waar je ook heen moet in de stad: de reistijd is altijd maximaal tien minuten.

Het moet gezegd: we hebben mazzel met het weer. De lucht is voortdurend strakblauw en het groen is op z’n mooiste groen. Boten varen af en aan en de brug staat voortdurend open – wat een feest! ,,We gaan met z’n allen”, roept de oudste enthousiast als de brug weer dichtgaat en het verkeer verder kan. Met zijn fiets roetsjt hij door de menigte.

Wat ook gezegd moet: we werken allebei nog niet. Als iedereen op maandagochtend weer aan de slag mag, fietsen wij naar Easterein. Of ik rijd naar de milieustraat. Mijn partner begint op 1 november en ik heb nog geen baan. We beleven een unieke tijd met z’n vieren. Al is het ook intens. Mijn ouders verklapten laatst dat ze de zomervakanties vroeger een trainingskamp noemden.

En terecht. Want hoewel verhuizen naar Friesland een grote stap is, is ook veel hetzelfde gebleven: borden worden niet leeggegeten, handen worden in kelen gedrukt, de urine zit op de wc-muur en het slaap- en voedingsschema bepaalt ook je eigen ritme. In elk geval tussen 6.23 en 19.58 uur.

Daarom is het wel een lekker vooruitzicht dat het kroost vanaf 1 oktober naar de kinderopvang gaat. Het betalen van de eerste factuur hiervan was slikken, zonder inkomen. Maar het idee was dat we dit grootse jaar zouden markeren met een mooie vakantie. Zuid-Afrika, Thailand, bijvoorbeeld. Door corona gaat dit niet door. En dus helpt het mij (krent die ik kan zijn) dat mijn partner de oktobermaand bestempelt als alternatief voor die kostbare reis. Nog één week uniek trainingskamp.