Een Rotterdammer in Leeuwarden: Ansichtkaartweekend

Daniël Coenen.

Daniël Coenen verhuisde samen met zijn gezin van Rotterdam naar Leeuwarden. Hoe beleven zij de overstap van de Randstad naar Friesland? In een wekelijkse column vertelt hij de komende tijd over wat hij meemaakt. Vandaag deel 24: Ansichtkaartweekend.

Ooit was ik op vakantie in Ghana. Mijn ogen tuurden langs de horizon op zoek naar wildlife .

Afgelopen donderdag zitten we in de auto voor een weekend weg. Opnieuw knijp ik mijn ogen samen. Zouden we schaatsers zien? En warempel: ,,Ja, kijk! Daar gaat ie! En daar, nog een!’’

Niet bij Loosdrecht. Niet op de Kralingse Plas. Maar in Fryslân. Plaatje compleet. Ontdek-je-plekje.

Sowieso blijkt het een ansichtkaartweekend. Toen we boekten, zagen we een fijn huisje in een bos. Weten wij veel dat Gaasterland zo mooi is. Weten wij veel (niemand natuurlijk, behalve misschien Maurice de Hond) dat het weekend zo winters perfect wordt.

De sneeuw, het sleeën en schaatsen. De tintelende tenen in bad. De spierpijn een dag later. Het is net vroeger. En omdat ik vroeger vooral pijnlijke enkels en knieën overhield aan schaatsen, maak ik trots de foto’s van mijn partner die volleerd over het zingende ijs van het natuurmeer schiet.

We verblijven bij Oudemirdum aan de IJsselmeerkust. De witte glooiende weidsheid geeft een kleine indruk van hoe duwende ijsgletsjers ooit rimpelingen veroorzaakten in de vlaktes. De oude Zuiderzee snoepte hier vervolgens eeuwenlang keileem vanaf waardoor kliffen ontstonden. Of beter: klifjes. Het resultaat is er niet minder om. Staand op de witte klif, met snijdende wind en felle zon in het gezicht, waan ik me in een ijstijd. De windmolens herinneren me aan 2021.

In het huisje drinken we Friese likeur. We kaasfonduen en lezen een boek. Aan nostalgie geen gebrek.

Huiswaarts ’s zondags spotten we talloze schaatsers. Het blijft bijzonder. Ook de Leeuwarder singel staat vol, we beleven er een laatste portie ijspret. Weten wij veel dat de realiteit zijn opwachting gaat maken.

Het KNMI kondigt code rood af. De kinderopvang meldt een maandagse sluiting. Deze sector was toch cruciaal? In de euforie van het weekend beleven we nog een Valentijnsactiviteit. Dan zeg ik mijn afspraken af en zie ik uit naar weer een regenachtige dag met mijn lieve kroost. In de ochtend zwaaien we haar uit. Zo soepel als ze schaatste, zo glibberend vertrekt ze naar haar cruciale beroep.

Het kan vriezen en het kan dooien. Letterlijk en figuurlijk.

Reageren? daniel_coenen@hotmail.com

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Instagram