De situatie beheersbaar in Friesland? MCL-verpleegkundige neemt ons mee over de SEH: 'Wat een bizarre dag'

De isolatiegang van de SEH. FOTO MCL

Een verslag van een ‘beheersbare’ dag op de spoedeisende hulp (reactie op het artikel: 'Zorg onder druk, maar situatie beheersbaar’, LC 30 december ). Ik rijd naar het ziekenhuis en hoor op de radio dat er kans is op sneeuw! Sneeuw, prachtig! Ik moet altijd weer denken aan mijn kinderen toen ze klein waren.

Ik hoefde ’s ochtends maar te roepen: ‘Er ligt sneeuw!’ Dan wisten ze niet hoe snel ze uit bed moesten komen. Door het dolle heen. Aankleden, eten en naar buiten. Nog voor school sneeuwpoppen maken en met de slee op pad. Ik vind die witte wereld ook altijd geweldig. Alle geluiden zijn zo mooi en zacht.

Meteen in het coronapak

Vandaag extra werken. De roosters zijn lastig rond te krijgen. Ik begin samen met een collega om half 10 in de ochtend. We kunnen meteen in het coronapak. Er komt een jong echtpaar. Ze zijn beiden corona-positief getest. Het gaat niet meer thuis. Ik heb de zorg over mevrouw, mijn collega gaat naar meneer. Ze zijn beiden op. Uitgeput. Mevrouw moet vol in de zuurstof, dit doet haar goed. Ze moet huilen omdat ze zo bang is. De kortademigheid was vanmorgen zo hevig dat ze dacht dat ze dood zou gaan. Ze is blij dat ze in het ziekenhuis is.

Mijn collega is net even eerder klaar bij haar patiënt. Ze moet direct door naar een reanimatie. Deze patiënt komt te overlijden. Als ik klaar ben bij mijn patiënt word ik ook meteen gevraagd voor een reanimatie. Dit wordt een langdurige reanimatie. De patiënt gaat uiteindelijk door naar de hartkatheterisatiekamer. De situatie is kritiek. Het is inmiddels bijna half 3 en we hebben nog niet gegeten. Ondertussen wordt het echtpaar opgenomen. Mevrouw, van buitenlandse komaf, is weer in tranen en bedankt mij: ‘Jij bent Angel’.

Ik voel me een beetje schuldig dat ik zo weinig aandacht aan haar kon besteden. Mijn tijd werd opgeslokt door de langdurige reanimatie. Mijn collega moet weer naar een ongevalsslachtoffer. Dat komt ook te overlijden.

Een bizarre dag

Even later heb ik onder andere de zorg over een heel jonge man. Hij heeft deze week slecht nieuws gehad, hij is ongeneeslijk ziek. Het gaat niet meer thuis. Hij wordt opgenomen. Z’n vrouw is druk met opvang te regelen voor hun jonge kinderen.

Ik kijk ze na tot het bed de hoek omgaat richting de verpleegafdeling. Mijn collega: ‘Wat weer een bizarre, dramatische dag. Of ligt het eraan dat het rond de feestdagen is dat het allemaal zo voelt?’.

Mijn dienst zit erop. Ik stap weer in de auto. Moe, leeg. Ik hoop dat het gaat sneeuwen. Dan wordt alles wat zachter.

Annemarie Steinfort, spoedeisende hulp-verpleegkundige Medisch Centrum Leeuwarden.