Asing Walthaus

De lange arm

Asing Walthaus FOTO: ANNET EVELEENS

Halverwege onze videovergadering werd Kathryn afgeleid. Haar man bracht iets. ,,Dit is hem!’’, zei ze blij. ,,Ik moet het even laten zien.’’ Ze hield een bruine enveloppe omhoog.

Wij hadden geen idee wat ze bedoelde, maar wij zijn geen Amerikanen. Zij wel, ze woont bij Boston. ,,Dit is het stemformulier voor de presidentsverkiezing!’’, zei ze. In de envelop zaten kleurige papieren, welke het eigenlijke stembiljet was, zag ik zo snel niet.

,,Kun je nu al stemmen dan?’’, vroeg ik. Ja dat kon. En ze ging het formulier niet op de post doen. Die wantrouwt ze sinds Trump een van zijn maatjes baas van de posterijen heeft gemaakt. Zul je net zien dat zakken vol stemmen ‘te laat’ binnenkomen. Ze gaat het persoonlijk bij het stembureau brengen.

Nu ik toch bezig was, vroeg ik mijn broer in Texas naar de verkiezingen. Hij vertelde hoe gepolariseerd het land is. Naar voorbeeld van hun president discussiëren mensen niet meer, maar schelden ze elkaar uit.

Een Fries in diezelfde staat kan erover meepraten. Hij heeft al gestemd, op Biden, maar dat houdt hij stil en het mag niet in de krant met zijn naam erbij.

Ja hoor, spotte ik, ze lezen daar op het Texaanse platteland allemaal de Leeuwarder Courant.

Hij meende het echt. Er wonen daar veel oorspronkelijk Friese boeren, die alles wat er ‘thuis’ gebeurt online volgen. Veel hebben op Trump gestemd vanwege de gulle bijdragen die zijn overheid hun gaf (sommigen kregen bijna een miljoen, no questions asked ). ,,Die Trumplui zijn knetter’’, zegt hij. ,,Je weet niet wat ze doen.’’ Vandaar.

Dus, beste Friese boeren in Texas, als jullie dit toch lezen: stim op wa’t jim wolle, mar lit in oar frij om dat ek te dwaan.

asing.walthaus@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct