Mark is het type ‘wandelend hoofd’. Hij redeneert over elk onderwerp dat je maar aansnijdt en er komen fantastische volzinnen uit zijn mond. Hele verhalen heeft hij over hoe de wereld in elkaar steekt en waarom dat logisch is, maar zijn vrouw begrijpen doet hij niet. Hij weet niet wat hij moet zeggen als zij naar zijn gevoel vraagt.

Mark: ,,Dan hebben we het gewoon ergens over en dan vraagt ze opeens hoe ik me voel! Weet ik veel, dan zeg ik maar ‘gewoon’, maar dat is nooit wat ze wil horen. En dan gaat ze maar door. Zij kan heel goed over gevoel praten, maar ik weet gewoon niet hoe dat moet. Kun jij mij dat leren?’’

Hij kijkt me hoopvol aan, even moet ik denken aan een jonge pup. Alsof ik hem een kunstje ga leren en hij daarna een koekje van zijn vrouw krijgt. Ik vraag hem hoe gevoelens dan zouden moeten zijn. Mark begint te oreren over de vijf basisemoties: boos, bang, bedroeft, blij en beschaamd. ,,Ik weet heus wel wat emoties zijn, maar eigenlijk ben ik nooit echt boos of bang en als ik blij ben moet ik lachen, die weet ik wel. Maar op zo’n moment vraagt Kim mij dat nooit.”

Ik besluit tot een experiment en laat Mark zijn ogen even sluiten. Ik laat hem opnieuw vertellen over een gebeurtenis die hij eerder had benoemd waarbij zijn achtjarige zoon in een vechtpartijtje terecht was gekomen en met een dik oog was thuisgekomen. Die avond hadden Kim en hij hierover gesproken en was Kim boos weggelopen omdat ze vond dat het Mark allemaal niets deed.

Ik laat het hem zo beeldend mogelijk vertellen, alsof zijn zoontje net was binnengekomen. Dan vraag ik aan Mark hoe hij zich voelt. Zijn antwoord is naar verwachting: ,,Nou gewoon, ik moet even kijken hoe die wond eruit ziet.’’ Ik laat hem in zijn verbeelding die wond bekijken en vraag hem daarna: ,,Kijk eens met een afstandje naar dit kleine ventje, hij is net in elkaar geslagen, hoe denk je daarover?’’

Ik besluit tot een experiment en laat Mark zijn ogen even sluiten

En dan gaat Mark los: ,,Hoe ik daar over denk? Nou dat vind ik echt heel erg, hij had er veel slechter aan toe kunnen zijn en had wel in het ziekenhuis kunnen liggen! Die jongens zijn drie jaar ouder, wat een lafbekken!‘’ Ik zet Mark stop en vraag hem waar hij dit in zijn lichaam merkt. Mark grijpt naar zijn borst: ,,Hier, hier merk ik het, mijn hart gaat tekeer.’’ OK Mark, dat heet gevoel.

Voor alle vrouwen die denken dat hun man niet over gevoel kan praten: stel ze geen vrouwenvraag! Zorg eerst dat hij niet in de ‘oplosstand’ staat, laat hem zich de situatie waarover je zijn gevoel wilt weten eerst even inbeelden. Vraag daarna hoe hij daarover denkt en waar hij dit in zijn lijf merkt. Dikke kans dat hij dan zomaar zijn gevoel vertelt.

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct