Irma van Steijn.

Column Irma van Steijn: Cliënten en corona

Irma van Steijn. FOTO LC

Wat een week, hoe zo’n klein organisme zoveel teweeg kan brengen. En wat me het meest heeft verwonderd deze week is de totaal verschillende manier waarop cliënten reageren op deze crisis.

Johan, een oudere client die er opeens helemaal alleen voor staat omdat niemand hem meer bezoekt, snakt naar contact en samen beeldbellen was echt een zegen voor hem.

Ik zie ook zaken die ik juist niet had verwacht: zo is Judith in behandeling vanwege een angststoornis. Ze is doodsbenauwd om in situaties terecht te komen waarbij zij het gevoel heeft er niet uit te kunnen, denk aan files en stilvallende volle roltrappen. Stil moeten staan in een rij voor een stoplicht levert een paniekaanval op en daarom heeft ze al een half jaar niet autogereden.

We zouden samen gaan oefenen in haar auto en daar zag ze tegen op. In verband met de coronamaatregelen proberen we binnen onze praktijk alle behandelingen door te laten gaan via beeldbel-consulten, maar ja, autorijden via beeldbellen?

David is tot het besef gekomen dat uitstellen helemaal niets oplevert

Dus ik belde Judith om de afspraakreeks te verzetten, in de verwachting dat ze opgelucht zou zijn, ze had het zelf immers al drie keer uitgesteld. Maar Judith vond het nu juist de allerbeste tijd om te gaan oefenen, er waren immers veel minder mensen op de weg. En gelijk had ze.

Deze week reden we dus toch samen door de stad en het was echt zoeken naar een stoplicht met een stilstaande rij. Het leuke was, juist omdat ze nu zelf zo op zoek ging naar die rij (en ook vond), nam de angst geen bezit van haar. Er was wel stress, maar die hoorde bij het koortsig zoeken en uiteindelijk stonden we toch nog vast met een uitgevallen motor die niet meer aanging. Geweldig!

Andere cliënten zien we opeens de eigen klachten enorm relativeren. Zo sprak ik David die in behandeling is omdat hij zo somber is en in zijn leven nooit grote stappen durft te zetten, want wie weet is het een stap waar je spijt van krijgt. Zijn vriendin wil zielsgraag moeder worden, maar hij stelt een ‘ja’ al vijf jaar uit. David is tot het besef gekomen dat uitstellen helemaal niets oplevert: ,,We kunnen immers zomaar met z’n allen opgegeten worden door een virus, ik wil het leven vieren!’’

Hij vertelde erbij dat hij hoopt dat hij me over negen maanden een kaartje kan sturen. Het is overigens überhaupt een spannende vraag: zou er over negen maanden een geboortegolf zijn, nu we met z’n allen zoveel thuis zijn? Of juist een scheidingsgolf? Ik hoop eigenlijk het eerste.

In ieder geval is me duidelijk dat de huidige noodgedwongen ommezwaai in dagelijkse gewoontes van mensen echt leidt tot verandering van gedrag. En als dat constructief gedrag is, dan biedt corona ons naast ellende, toch nog iets moois.

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct