Schumi in de Prinsentuin in een eerdere lente.

Column Asing Walthaus: Vrees

Schumi in de Prinsentuin in een eerdere lente. EIGEN FOTO

Soms verslikt mijn hond zich en gaat dan onbedaarlijk hoesten.

Dat was al zo toen hij nog van mijn vader was, het klinkt raar maar na een tijdje kijk je er niet meer van op.

Dat deden wandelaars zondagochtend in de Prinsentuin wel. Helemaal omdat ik zelf af en toe ook moet hoesten (netjes in mijn elleboog hoor). Al met al zijn wij een behoorlijk verdacht duo.

Nou was het het park ‘s morgens vrijwel uitgestorven. Zonnig maar koud, aan de overkant van het rimpelloze water hamerde een specht, merels zongen, een hardloper sjokte langs en ergens beierde een kerkklok.

Een oudere dame voor ons bewonderde de bloeiende lentebloempjes. Zij deed een stap opzij toen we naderden. ,,Als u daar langs gaat, blijf ik aan deze kant van het pad’’, wees ze. Ze wees op een eend met een zwarte kop. ,,Denkt u dat dat een grote zaagbek is?’’, vroeg ze. ,,U overvraagt me nogal’’, zei ik. Mijn ornitologische kennis is erg beperkt.

Verderop liep een andere dame met het hoofd diep tussen de schouders en de sjaal strak om haar gezicht en over haar haar gewikkeld.

Toen we nog wel twintig meter van haar verwijderd waren hoestte de hond. Ze sprong van het pad af de berm in, waar ze star bleef staan terwijl ze schichtig naar ons keek. Ik voelde me schuldig: daar ging de serene zondagochtendsfeer.

,,Dat hoesten doet hij altijd mevrouw’’, zei ik. ,,Het stelt niks voor. Het RIVM heeft trouwens geen bewijs dat honden en katten besmet kunnen worden, of dat ze mensen kunnen besmetten, het staat op hun website.’’

Ik geloof niet dat het hielp. Toen ik voorbij was, liep ze door alsof de duivel haar op de hielen zat.

asing.walthaus@lc.nl

home
net-binnen
menu