.

Column Asing Walthaus: Handen schudden

.

,,Over het algemeen worden er te veel handen gegeven’’, vond Amy Groskamp-Ten Have en ze schreef erover in Hoe hoort het eigenlijk , het etiquetteboek uit 1939. Bij een bruiloft of condoleance geef je alleen de hoofdpersonen een hand, voor de anderen maak je een buiging. Bij twijfel geen hand geven, ,,daar dit gebaar soms als opdringerig kan worden vertolkt’’.

Daar heeft Mark Rutte nu duidelijkheid in gebracht: we moeten gewoon geen hand meer geven, zei hij op een persconferentie, wel zo hygiënisch. Dat het moeilijk wordt, demonstreerde hij door na afloop zijn hand diep in die van Jaap van Dissel van het RIVM te schuiven.

Logisch, het is zo ingesleten, de Assyrische en Babylonische koningen Salamanasser II en Marduk-zakir-shumi I schudden in de negende eeuw voor Christus al elkaars hand, daar is een reliëf van, en in de boeken van Homerus wordt ook ferm handen geschud.

Romeinen pakten elkaar stevig bij de bovenarm, konden ze meteen checken of de ander geen mes in zijn mouwen had of zoiets. De handdruk is zo ingeburgerd dat niemand op het idee komt hem immaterieel erfgoed te noemen.

Nu moeten we anders van de overheid. Rutte opperde voetzoenen , maar ik weet niet wat dat is en Amy Groskamp-Ten Have ook niet. Met de ellebogen werken doen politici zelf maar. Met de neuzen, schouders of voorhoofd tegen elkaar (zoals in Nieuw-Zeeland, Ethiopië en Congo) is onhygiënisch.

De Amerikaanse fistbump is raar. Het beste alternatief is de buiging uit Hoe hoort het eigenlijk - meer dan knikken, minder dan dubbel klappen. En het lijkt ook nog eens beschaafd.

asing.walthaus@lc.nl

home
net-binnen
menu