Don White voorin een legerjeep, in 2015

Column Asing Walthaus: Don's belofte

Don White voorin een legerjeep, in 2015 Foto Stef Altena

,,Ik zal je wat beloven’’, zei Don White gisteravond.

,,Ik beloof je dat ik zo gezond zal blijven als ik maar kan, zodat we elkaar in september kunnen zien.’’ Dit jaar wordt hij 96.

Don White is een goedlachse Canadees, die als zeventienjarige soldaat bij de bevrijding van Friesland was. In 2015 zat ik bij hem in de legerjeep in de stoet die zestien veteranen door Leeuwarden reed. Wat een dag. Zoveel mensen had ik nog nooit langs de kant gezien en White zwaaide maar en glunderde.

,,Je hebt geen idee hoe ik me toen voelde’’, zegt hij nu. ,,Het was een hoogtepunt van mijn leven. Ik ben steeds meer gaan houden van de mensen van Leeuwarden en Friesland en hoe ze omgaan met wat wij 75 jaar geleden gedaan hebben.’’

Hij zit thuis vanwege corona, zijn kinderen doen boodschappen. Kopen ze ook massaal toiletpapier, vraag ik. ,,Wie dat doet heeft niet door dat er een grens is aan de hoeveelheid wc-papier die je in je leven gebruikt’’, grinnikt hij.

Toch - is hij niet bang? ,,Ik kan de toekomst niet voorspellen, ik kan alleen gissen en ik hou niet van gissen. Dus ik leef one day at the time , en hoop er het beste van. Tot nu toe gaat het pretty good .’’

Don White zou twee keer deze kant opkomen. Eerst bij de herdenking in Leeuwarden op 15 april. Later, met vier andere veteranen, op de dodenherdenking en bevrijdingsdag. Het gaat niet door, gistermiddag is dat besloten, ook vanwege corona.

Een wijs besluit, vindt Don White, maar wel jammer. Hij kent het plan om misschien in september iets te doen. ,,We moeten ons niet door dit ding (het virus) laten verslaan’’, zegt de veteraan. ,,Ik hoop dan echt naar jullie toe te komen.’’ Daarna deed hij zijn belofte.

asing.walthaus@lc.nl

home
net-binnen
menu