Beer voor het raam

Column Asing Walthaus: Beer

Beer voor het raam

Ineens zet iedereen een teddybeer voor het raam, zo lijkt het op internet tenminste.

Het idee is dat kinderen dat leuk vinden, die kunnen dan naar beren op zoek.

Kleine moeite, groot plezier dacht ik en zocht mijn teddybeer op. Ja, die bezit ik nog altijd, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om hem weg te gooien. Geen idee of zoiets raar is.

Het is een vrij kleine beer, wit (althans, vroeger was hij wit) met oogjes van bruin glas. Eens waren zijn voetzolen en de binnenkant van zijn bekje roze maar dat is verbleekt. Hij maakte ooit geluid als je in hem kneep, maar dat is al lang niet meer zo, ik kan me het geluid niet eens meer herinneren. Toch moet ik het vaak hebben gehoord, want de stof op zijn zijn buikje is kaal gesleten van al het knijpen.

De beer moet ongeveer even oud zijn als ik. Ik heb geen idee van wie ik hem heb gekregen, hij was er gewoon altijd.

Toen ik hem voor het venster zette en vanaf de straat het effect bewonderde, overviel me de gedachte dat iedereen die met deze beer te maken heeft gehad dood is. De ontwerper, de persoon die de lapjes aan elkaar heeft genaaid, de beer heeft gevuld en er de oogjes op heeft geprikt, de inpakker, de winkelier en de gever van de beer, welk familielid het ook maar is geweest. Als ik dood ben en ik heb de beer dan nog niet weggegooid, dan heeft hij alles overleefd. Memento mori , zegt zo’n onnozele knuffel eigenlijk.

Een buurman die met zijn kinderen wandelde klopte op het raam en vroeg waarom daar een beer zat. Terwijl ik het uitlegde bekeken zijn kinderen de beer. Melancholieke gedachten maakte hij bij hen niet los. Dat komt veel later pas, als ze hun eigen beer voor het raam zetten.

asing.walthaus@lc.nl

home
net-binnen
menu