In de rij naast me bij de Jumbo stond een vrouw met een wollen muts op van FC Groningen en haar hoofd verzonken in een dikke sjaal van FC Groningen. Ze was een en al groen-wit. Dit was overigens niet de Jumbo op het Cambuurplein in Leeuwarden. Daar zou het nog opvallender zijn geweest.

Buiten zag ik haar weer. Bij mijn hond, die ik daar altijd aan het hek van de winkelkarretjes vastmaak. Dat klinkt zieliger dan het is, klanten van die Jumbo met hondenkoekjes in de zak krijgen steevast medelijden (,,Must die pop nou es sien’’) en stoppen hem dan iets toe.

De hond sprong nu vol verwachting op bij een man die op de FC-Groningenvrouw stond te wachten. ,,Is die hond van jou?’’, vroeg hij haar. ,,Nee’’, zei ze, en gaf de man een boodschappentas. ,,Dank je wel’’, zei hij en gaf haar geld. ,,Koop voor de rest maar een lekker flesje wijn, ik ben hier heel blij mee.’’

De man vertrok, de hond richtte zich nu op mij. ,,Mocht die man de winkel niet in?’’, vroeg ik haar. ,,Hij kreeg geen drank mee, al is hij van hetzelfde jaar als ik’’, zei ze. ,,Dus die heb ik voor hem gekocht. Je moet elkaar helpen, toch?’’ Terwijl ze wegreed op haar Go-scooter, ook al groenwit, riep ze: ,,Fijne dag nog!’’ Laat ons weer eens juichen, dacht ik.

Iets heel anders. Buitenlandse kennissen genoten van de beelden van de minister-president die naar de koning fietste om het ontslag van het kabinet aan te bieden. Oer-Nederlands vonden ze dat. Was ik het niet mee eens. Oer-Nederlands was het pas geweest als er een fietsenrek bij Huis ten Bosch had gestaan. Dat Rutte zijn fiets voor de trap op de standaard moest zetten, maakt juist duidelijk dat hier zelden fietsend bezoek komt.

asing.walthaus@lc.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Column
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct