Wieberen Elverdink.

Bezichtiging

Wieberen Elverdink. FOTO LC

Nietsvermoedend slofte ik met sokken in mijn slippers door de garagedeur naar buiten.

Met mijn rechterhand torste ik een volle, walmende gft-container over de drempel, als een vermoeid baasje met zijn onwillig kwijlende bastaardhond.

In mijn hoofd speelde In the air tonight , van Phil Collins; terwijl ik de oprit betrad, beatboxte ik hardop de drumbreak die dat nummer uit 1981 zo beroemd maakte.

,,Taka-domdom-domdom-domdom-VLÁP-VLÁP!’’

Meteen na de laatste ‘VLÁP’ schrok ik.

Ik was niet alleen.

Op de bestrating, aan de kant van de buren, stonden een man en een vrouw, duidelijk jonger dan ik. Fris van coiffure, tot in de puntjes getoiletteerd en een beetje zenuwachtig, alsof ze op het punt stonden iets belangrijks, iets ceremonieels bijna, te gaan doen.

Schuchter tuurden ze door het raam van de buren, die niet thuis waren.

Toen ging bij mij het licht aan. Dit stel was natuurlijk in afwachting van de makelaar, voor een bezichtiging!

Ogenblikkelijk had ik spijt van de sokken in mijn slippers. Van die compostruft uit de kliko. Van mijn kinderlijke ge-domdom-VLÁP-VLÁP. Het liefst was ik ter plekke veranderd in een buxus, maar het was al te laat: ze hadden me opgemerkt.

,,Hoi’’, zeiden ze.

,,Hallo’’, riposteerde ik, betrapt.

Ik realiseerde me dat ik vanaf dat moment een factor was in wat mogelijk een van de belangrijkste beslissingen in hun leven zou kunnen worden.

Over enkele momenten zouden ze nieuwsgierig als kleuters het huis van de buren en, je kon nooit weten, hún toekomst binnenlopen. Ze zouden zich vergapen aan de onvermoede ruimte beneden. Ze zouden met hun vingers langs het fornuis strelen, denkend aan de feestelijke familiediners die ze er later op zouden bereiden.

Ze zouden boven de slaapkamers opmeten om te bepalen of er ooit een ledikantje en een commode in paste – ja, makkelijk zelfs!

En dan zouden ze al die plussen afwegen tegen die beslipperde buurslons met zijn afvalbak op de oprit, met de slotsom: ,,Mwoah, we kijken nog even verder.’’

Als geen ander weet ik hoe pijnlijk de inbreng van een buurtgenoot bij de verkoop van een huis kan zijn.

Toen wij zelf jaren geleden potentiële kopers rondleidden door ons appartement op de negende verdieping, mijn vrouw was hoogzwanger van onze oudste, leek het kat-in-het-bakkie. Wat waren die mensen onder de indruk van het licht, van de ruimte, de indeling en, och kijk dan, dat uítzicht.

Zij wisten niet dat ik de belangrijkste troefkaart nog tegen de borst hield. Ik had opgevangen dat de kijkers over een motorfiets beschikten. En was onze flat niet van een berging speciaal voor motoren voorzien?

Glunderend gidste ik de bezoekers naar het betonnen Hof van Eden op de begane grond.

De bal lag op de stip en ik stond op het punt om hem puntgaaf, tadááá, in de kruising te schilderen, tot de buurman van de zevende de stalling binnenstormde en onbedaarlijk begon te vloeken.

,,Hebben ze wéér de zijspiegels van mijn Kawasaki getrapt!’’

Afijn, ik heb intussen begrepen dat er ontwikkelingen zijn rond de verkoop van het huis van onze buren.

Tegen hen die zich naast ons gaan vestigen, wie het ook zijn, wil ik ter geruststelling één ding zeggen: ik draag normaal nooit sokken in mijn slippers.

wieberen.elverdink@lc.nl

Twitter: @WElverdink

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct