Jantien de Boer.

Bewolkt

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Nee ik werd er niet vrolijker op. In de supermarkt schoof mijn mondkapje constant over mijn ogen. Misschien werd ik daardoor steeds pissiger op de mensen die er niet een droegen.

Verrassend veel zestigers en zeventigers liepen begin deze week nog lekker naakt rond, zag ik. Het winkelpersoneel droeg braaf maskers maar zij wandelden onbekommerd door de gangpaden. ,,Niet mee bemoeien’’, zei ik tegen mezelf.

Een dag later zag ik op straat in Franeker twee echtparen op leeftijd elkaar enthousiast begroeten. Ze stonden in een piepklein cirkeltje midden op de stoep en spetterden elkaar al pratend aerosolen in het gezicht.

,,Laat maar’‘, dacht ik. Toch kreeg ik er onwillekeurig een bewolkt gemoed van. Eerlijk gezegd werd ik sowieso steeds bewolkter.

,,Ik zie het aan je’’, zei mijn oudste junior toen we in de rij stonden voor de ingang van de Ikea. ,,We verzoeken je dringend een mondkapje te dragen’’, maanden grote letters op de wand naast ons, maar minstens drie op de tien klanten waren bloot. En verrassend veel van die bloteriken waren op leeftijd.

Het heeft ook zo zijn voordelen als een volk stronteigenwijs is, leert hij ons vanuit de achttiende eeuw

Ik voelde mijn bloeddruk stijgen, maar ik wist ook dat ik mijn mond moest houden. Een dringend verzoek mag je immers naast je neerleggen. ,,En er zijn ook heel veel ouwe mensen die wel kapjes dragen hoor mam’’, zei junior lief.

Ik dacht aan X. die geen contact meer had met haar zus, omdat haar zus niet in het coronavirus geloofde. Om ruzie te voorkomen had ze alle banden verbroken.

En terwijl ik dit opschrijf, denk ik ineens aan alle zestigplussers die tijdens het lezen van dit stukje natuurlijk woest worden.

Je ziet wel de splinter in het oog van de ander, hoor ik ze schreeuwen, maar wat te denken van de balk in je eigen oog? Want wat deed jij in de Ikea en daarvoor in drie kringloopwinkels? Was je masker wel op 90 graden gewassen? Had je er eigenlijk wel een vers stukje keukenpapier in gedaan?

Gelukkig moeten we nu zoveel mogelijk thuis blijven. Vermoedelijk scheelt dat ruzies. En ondertussen houd ik me vast aan de observaties van de Franse filosoof Voltaire, die in 1722 een lofzang op het leven in de Republiek der Nederlanden schreef. Het heeft ook zo zijn voordelen als een volk stronteigenwijs is, leert hij ons vanuit de achttiende eeuw.

,,We ontmoetten de raadspensionaris te voet, zonder lakei, te midden van het gepeupel. Men ziet hier niet wie wie is. Men vormt hier geen haag om een hooggeplaatste te laten passeren’’, schreef hij.

Troostrijk zijn ook de inzichten van de Fransman Diderot, die tussen 1773 en 1774 acht maanden in Nederland verbleef. Nederlanders verdedigen angstvallig hun voorrechten en vrijheden, zag hij, ,,en zijn knap om te zien, althans tot de puberteit’’ maar mooie tanden zag hij zelden. ,,Dat komt door het klimaat, de voeding of door het vele roken.’’

Gelukkig kunnen we die tanden nu achter kapjes verbergen. Zojuist heb ik een naaipatroon besteld voor een kapje op maat. Dit weekend ga ik naaien op aanwijzing van Lotte van vakblad Knip. Laten we hopen dat ik mijn naaimachine niet door het zolderraam naar buiten gooi.

Jantien.de . boer@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct