Jantien de Boer.

BH

Jantien de Boer. FOTO NIELS WESTRA

Zie je wel. Alles komt terug. Theater De Koornbeurs in Franeker richt een filmzaal in waar maximaal dertig bezoekers vanuit luie, gedesinfecteerde fauteuils naar de film van Herman Finkers kunnen kijken.

Ik las het en suisde per ommegaande terug naar de indrukwekkendste en tegelijk minst comfortabele bioscoopervaring van mijn leven.

(Omdat dit nogal een intiem meisjesverhaal wordt, stel ik voor dat de jongens die dit lezen even wat anders gaan doen. Ga lekker naar buiten joh en neem je voetbal mee, of je rolschaatsen)

Het was een plechtige dag ergens in 1978. Samen met mijn moeder zocht ik bij de Bentex in Franeker mijn eerste bh uit.

Toen ik hem aandeed schrok ik. Het was alsof ik een harnas aanhad. Het jeukte, het voelde alsof ik een hond aan een tuigje was en het ergste was dat ik wist dat ik er de rest van mijn leven aan vast zou zitten. Geen flauw idee waarom eigenlijk, ik wist alleen dat het nu eenmaal zo was. Staand voor het draairekje met de bh’s in de Bentex besefte ik dat ik een grens overstak.

Een paar uur later vierden mijn moeder en ik de oversteek met een bezoek aan bioscoop Amicitia. De anderhalve-meter-samenleving was nog ver weg, maar er stonden al wel losse fauteuiltjes in de zaal met salontafeltjes ernaast waar je je 7up-flesje op kon zetten.

Jammer genoeg werden de gordijnen niet meer, zoals in de jaren zestig, met de hand opengeschoven door mevrouw Bonnema, de echtgenote van de eerste operateur, maar de sfeer in de zaal was nog feestelijk ouderwets.

Opgesloten in mijn nieuwe ondergoed, keek ik vanuit een crapaudje naar John Travolta en Olivia Newton John.

Mijn moeder vond Olivia een leuk meisje. Ze had een blonde pony en droeg een fris bloesje met een geel vestje eroverheen.

Olivia had een eigen mening. Ze trok zich in tegenstelling tot alle anderen geen bal aan van de foute jongens en meisjes op school. Het leek er zelfs op alsof ze van John ook een nette jongen kon maken, maar gaandeweg de avond ontspoorde de film toch een beetje.

Olivia werd ineens wild. Ze toupeerde haar kapsel, stiftte haar lippen rood, stak er een sigaret tussen, en kocht een leren jasje en een strakke zwarte broek.

Mijn bh deed zeer. Naast me hoorde ik mijn moeder zuchten.

Na twee uur stonden we weer buiten. ,,Jammer’’, vond mijn moeder van Olivia. ,,Waarom moet het nou altijd zo wild, met drank en roken?’’

Ik dacht aan John Travolta. Als hij wilde dat ik ging roken ging ik zeker weten roken, maar voorlopig was ik nog wel even besteld met het wennen aan mijn bh. Eenmaal thuis trok ik het ding meteen uit en noteerde ik de naam van John op de kaft van mijn dagboek. ‘Verboden te lezen, ook voor Pieter’, zette ik ernaast.

Pieter is mijn broer. Mijn bh voel ik allang niet meer en Herman Finkers is geen John Travolta. Maar ik ga denk ik zeker roken op de stoep van de virusbestendige theaterbioscoop.

j antien.de . boer@lc.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct