Arts op de spoedeisende hulp: Mijn oma vs. Corona

Heleen Lameijer.

Spoedeisende hulp (SEH) arts en wetenschapper Dr. Heleen Lameijer zal, wanneer haar werk het toelaat, in deze column schrijven over het hectische leven in het Leeuwarder ziekenhuis MCL in tijden van corona. Vandaag over haar voorlopig laatste bezoek aan haar oma.

,,Ik ga vanavond voor het laatst naar mijn oma.” Ik hoor het mezelf zeggen tegen een vriendin, en schrik. Ik besef me opeens dat ik niet weet hoe lang deze crisismaatregelen, die ik mezelf opgelegd heb, gaan duren. De komende periode ga ik zoveel mogelijk in sociale isolatie.

Als arts voel ik de verantwoordelijkheid om zelf niet besmet te raken zodat ik zo lang mogelijk kan blijven werken. En ook zeker de verantwoordelijkheid om anderen niet potentieel te kunnen gaan besmetten.

Mijn oma, een mooie, slimme vrouw van 95, zet een pot thee. Samen spreken we over mijn wintersportvakantie van nog maar een paar dagen geleden. Maar mijn hoofd is er niet bij. Vanaf morgen werk ik weer in het ziekenhuis, waar ik in aanraking zal kunnen komen met het coronavirus.

Een virus wat voor mijzelf waarschijnlijk niet veel gevaar oplevert, maar voor haar dodelijk zou kunnen zijn.

Laatste knuffel

Ik bezoek haar normaal elke maandag, en samen kijken we dan het tv-programma Spoorloos. Ze koopt chocolade en chips. Paprika, want dat is een van mijn lievelingssmaken. ,,Ik kan vanaf nu een tijdje niet meer bij je langs komen”, vertel ik haar. Ze knikt, want ze wist dit eigenlijk al. ,,Oma red zich wel meisje”, zegt ze. “Ik kan mezelf goed vermaken.”

,,En”, zo voegt ze toe, “Maak je om mij maar geen zorgen.” Ik weet dat ze gelijk heeft, want ze is een van de krachtigste mensen die ik ken. Toch maak ik me zorgen, want hoe lang gaat deze periode duren? En hoe lang zullen we elkaar hierdoor niet zien? We drinken onze thee, en eten koekjes. Ik geef haar een laatste knuffel, voor voorlopig, en besluit uiteindelijk weer naar huis te gaan.

“Oh, Heleen!”, roept ze nog net voor ik vertrek. “Kun je me misschien ook nog even één keer uitleggen hoe dat Instagram nou werkt?” We gaan achter de laptop zitten, en ze logt in op haar account. We bekijken filmpjes van mijn neef en zijn vriendin, die op wereldreis zijn, en zien de foto’s van mijn broertje. Ze drukt op het hartje (like), en samen laten we een opmerking onder de foto’s achter.

Die avond plaats ik een video als Instagram story, en maak ik een vlog. Het mooie aan social media is dat je zelfs tijdens sociale isolatie via die weg fijn sociaal contact kunt hebben. Nieuwsgierig bekijk ik enkele minuten later al wie de video als eerste heeft gezien. Even ben ik teleurgesteld, omdat mijn filmpje nog maar door 1 persoon is bekeken. Tot ik zie wie deze persoon is.

Dr. Heleen Lameijer is meer dan een spoedeisende hulp arts. Op haar Instagram account makesciencework laat ze een vaak jong publiek op laagdrempelige wijze delen in haar medische kennis.