Ze vond er de tijd terug om haar passie, paardrijden, weer op te pakken, maar laat haar trouwe hond Zen nu op het eiland achter. Na goed zes jaar stopt Tineke Schokker als burgemeester van Vlieland.

Vlieland. Het eiland heeft haar sinds haar jeugd geraakt. Ze kwam er met haar ouders op vakantie, werkte er een tijdje als tiener op camping Stortemelk en ging er later met haar eigen gezin regelmatig op vakantie. En toen mocht Tineke Schokker er in 2015 ook aan de slag als waarnemend burgemeester. Ruim zes jaar én een kroonbenoemde periode als eerste burger later, gaat de nu 68-jarige geboren Leeuwarder met pensioen en keert ze terug naar haar man en hun fijne woonboerderij in Eastermar. Vandaag neemt ze officieel afscheid van de gemeente Vlieland. ,,Het was een bonus. Werken op een eiland maakt de ervaring en beleving nog intenser.’’

Op de fiets en in haar Landrover wil Schokker op deze stormachtige dinsdag graag nog een rondje maken langs dierbare en belangrijke plekken op het eiland. Kort na de middag, direct na de laatste vergadering van burgemeester en wethouders, fietst ze van huis naar de manege aan de Fortweg, Stal Edda. De vergadering heeft ze gedaan zoals Schokker eigen is: nuchter, kordaat, geen emotie. ,,Nee, ik heb daar geen moeite mee. Ik kan de knop gemakkelijk omzetten. Wat ik aan Michiel (Schrier, haar op volger die maandag wordt geïnstalleerd, red.) allemaal zou willen zeggen, werd mij gevraagd. Nou niets, hij krijgt een keurig overdrachtsdossier. Hij redt zich zelf wel.’’

Droompaard

Bij de stal staat haar trots, de IJslander ruin Lytir van Lakenstein. ,,Hier ben ik weer begonnen met paardrijden. Op een gegeven moment vertelde Krista Nobel, de eigenaresse, dat ze mijn droompaard had gevonden. Ik heb Lytir gekocht zonder er eerst een ritje op gemaakt te hebben. Het gevoel was direct goed. Thuis, in Eastermar, hebben we paarden, een kleine fokkerij van KWPN-paarden (Het Koninklijk warmbloed Paard Nederland, red.). Ik heb altijd paard gereden totdat ik in 2007 gedeputeerde werd. Toen had ik er geen tijd voor. Een paard moet je regelmatig berijden. Dat is beter voor het paard en ruiter. Het paard moet weten wat er van hem of haar wordt verwacht.’’

Als klein meisje ging al het zakgeld van Schokker al op aan ritjes op een pony tijdens schoolreisjes. ,,Toen ik veertien was had ik zoveel gespaard dat ik 20 lessen kon nemen bij de kinderboerdij in Leeuwarden. Dat mocht eigenlijk niet van mijn ouders, maar ik heb het wel gedaan. Na tien lessen dacht ik dat ik het wel kon, maar dat was natuurlijk niet zo. Ook bij mijn eerste baan zorgde ik ervoor dat ik dichtbij het werk kon paardrijden. ’’

Gezeten op Lytir bleef ze in functie

Tijdens een paardenwedstrijd ontmoette ze ook haar echtgenoot: Lou Schokker. ,,Hij was ringmeester. Natuurlijk kregen we eerst ruzie over de startvolgorde’’, lacht zij. De ruzie groeide uit tot liefde voor elkaar én een gedeelde passie. De komst van de kinderen betekende wel dat er minder tijd overbleef om te rijden. Op Vlieland nam ze de tijd er wel weer voor.

Regelmatig maakte ze een rondje over het eiland. Gezeten op Lytir bleef ze in functie. ,,Ik heb bijna nooit willen zeggen dat ik de burgemeester was, maar heb dat wel gedaan toen ik rijdend door de bossen een man zijn sigaret zag weggooien, terwijl op dat moment code rood gold wegens droogte. Ik sprak hem aan en de man raakte geïrriteerd. Wie ik dan wel was om hem te wijzen op zijn gedrag. Toen ik zei dat ik de burgemeester was keek hij wel even vreemd.’’

Het gesprek komt fietsend langs camping Stortemelk en later tijdens de rit in de comfortabelere Landrover over de verschillende vakantieparken op toerisme, de economische motor van het eiland. ,,Wij kampeerden vroeger op de camping maar boekten ook wel eens een huisje. Van die kleine huisjes van toen zijn er nog maar een paar over. Ik vind het mooi om te zien dat er ruimte is voor ontwikkelingen op dit gebied. De gasten verlangen tegenwoordig meer ruimte en comfort. Je ziet nu ook allerlei verschillende architectuur. Daar houd ik van. Ook op Stortmelk wordt fors geïnvesteerd, dat is alleen maar goed.’’

'Ze denken dat corona hier niet bestaat of dat de regels niet voor hen gelden. Dat vind ik raar'

De toerist is van groot belang voor de Vlielanders. Toch ergert Schokker zich soms aan het gedrag. ,,Als je in je auto voorbijrijdt, krijg je soms boze blikken of een opgestoken middelvinger. Ze vinden het maar raar dat eilanders in een auto rijden en denken het recht op volkomen rust te kunnen claimen. Terwijl zij wel zelf in hun auto naar Harlingen rijden en daar op de boot stappen.’’

Ook tijdens de coronapandemie verbaast Schokker zich soms over het gedrag van de bezoekers. ,,Ze denken dat corona hier niet bestaat of dat de regels niet voor hen gelden. Dat vind ik raar.’’ De eilander bevolking is opgelucht dat alle zestigplussers reeds zijn gevaccineerd en binnenkort ook andere leeftijdsgroepen zich op Vlieland kunnen laten inenten. ,,Dat geeft veel rust. Ik ben blij dat ik dit samen met de andere eilandburgemeesters heb kunnen regelen.’’ Zelf merkte Schokker dat door het vele thuiswerken en computervergaderen vanwege corona haar conditie helemaal verloren ging. ,,Ik lag soms helemaal op apegapen.’’

'Eigenlijk vind ik de Waddenzee mooier dan de Noordzee'

Bij strandpaviljoen ’t Badhuys rolt de zee in woeste golven op het strand. ,,Dat vind ik prachtig.’’ De zuidwesterstorm heeft een forse dijk van zand gemaakt, die het onmogelijk maakt om met de auto het strand op te gaan. Ook even verderop lonkt het strand onder de steile opgang. ,,Ik zou dolgraag nog even over het strand willen rijden, maar ik ben bang dat ik mijzelf vastrijd. En dan moet ik Willem, een eilander die in zulke gevallen altijd klaarstaat, weer bellen.’’ Het verstand wint het na een paar minuten van het gevoel en Schokker keert de auto om.

Ze rijdt langs de Kroonpolders en over de Postweg. Ze tuurt over het Wad. ,,Eigenlijk vind ik de Waddenzee mooier dan de Noordzee. Het licht over het Wad is altijd weer anders, veel gevarieerder. Het mooiste vind ik wanneer je nauwelijks kunt zien waar de zee overgaat in de lucht.’’ Ze geeft toe, ze is altijd een buitenmens geweest. ,,Ook in Eastermar wonen we buiten en vrij. Heerlijk is dat.’’

Contact met de familie gemist

Terug naar de wal is wat Schokker nu ook graag wil. Ze heeft de afgelopen jaren het contact met de familie gemist. Bovendien is een periode van zes jaar op een klein eiland als Vlieland voor een burgemeester lang genoeg, vindt ze. ,,Je ontkomt er niet aan dat mensen hier meerdere petten dragen. Het betekent dat je heel transparant moet zijn in alles wat je doet. De politiek draait hier ook echt om de inhoud, zo heb ik gemerkt. Mensen zijn over het algemeen zeer betrokken, omdat bijna alles wat wordt gedaan, hen aangaat. Voor het eiland is het goed dat er na zes jaar een andere burgemeester komt, die weer fris tegen de zaken aankijkt.’’

Schokker heeft zich ook altijd beter in haar rol als bestuurder dan als politica gevoeld. Politiek kwam pas op latere leeftijd op haar pad, daarvoor was zij werkzaam in het onderwijs. ,,Ik zat in dorpsbelang en werd gevraagd of ik raadslid wilde worden. Dat ging uiteindelijk niet door. Later polsten ze mij voor de Provinciale Staten. Eerlijk: ik heb toen eerst moeten opzoeken wat een Statenlid is.’’

Na vier jaar, vanaf 1999, deel te hebben uitgemaakt van de Friese Statenfractie van het CDA werd ze vanaf 2007 twee perioden van vier jaar gedeputeerde voor de partij. ,,Het is nog altijd mijn partij, maar ben het natuurlijk lang niet eens met alles wat er gebeurt. Vooral over de politiek in den Haag denk ik vaak: ‘Jongens, ga toch eens wat doen’.’’

Hond Zen blijft op Vlieland

Vlieland laat ze met een gerust hart achter. Het basisonderwijs heeft de zaken na een lastige periode weer goed op de rit, er is een complete nieuwbouwwijk die de woningschaarste moet beperken en de woonzorgbuurt Boswijk verrijst op de plek van het onlangs gesloopte verzorgingshuis Uiterton. Dit moet het voor eilanders mogelijk maken hun leven lang op het Vlieland te blijven wonen.

Wie ook op het eiland blijft, is Schokkers hond Zen. De labrador/IJslandse herder blijft bij een vriendin, waarbij hij regelmatig verbleef als Schokker een paar dagen naar de wal moest. ,,Het is een soort therapiehond voor bewoners van de Uiterton. Die reageren er heel goed op. Dat wil ik de mensen niet onthouden en voor Zen maakt het niet veel uit of ik er wel of niet ben, want ze heeft hier een goed thuis. Het afscheid van Zen kost mij misschien wel de meeste moeite. Vlieland en de bewoners redden het wel.’’

Dat laatste geldt ook voor de scheidend burgemeester te paard. Naast het voorzitterschap van Faunabeheer, haar functie in de raad van commissarissen van Windpark Fryslân is ze voorgedragen om dit najaar voorzitter te worden van de Koninklijke Vereniging Het Friesch Paarden Stamboek. ,,Dat is zo’n fantastisch stamboek. Het was bijna weggeweest maar is nu een geweldig promotieproduct van Friesland.’’ Aan de verdere ontwikkeling van het KFPS haar steentje mogen bijdragen, voelt voor Schokker als de kers op de taart, bekent ze.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Vlieland
Waddengebied
Instagram
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct