Alt van Zwol (1944-2020)

Terschellinger boer in hart en nieren

Alt van Zwol (1944-2020)

Kinnum, een gehucht achter de waddendijk van Terschelling. Waar het uit elke windrichting ruikt naar koeien en gras. Waar de Van Zwols al een eeuwigheid boeren en waar zo dikwijls de luide stem en hartelijke lach van veehouder Alt van Zwol klonken. Nu is het pijnlijk stil op Kinnum. Op 23 oktober overleed hij op 75-jarige leeftijd, mede aan de gevolgen van het coronavirus.

Alt woonde het grootste deel van zijn leven op Kinnum, ging in Midsland naar de lagere school, waar hij van juffrouw Donia Nederlands moest spreken in plaats van Kinnumers. Hij volgde de landbouwschool op het eiland en nam de boerderij over van zijn vader Gaauwe. In 1966 kreeg hij een ernstig ongeluk toen een paard op hol sloeg. Het herstel was langdurig. 47 jaar geleden trouwde hij met Mineke Nagtegaal en werd vader van de dochters Maamke en Nienke en opa van zeven kleinkinderen.

Hij genoot van het sociale leven. Volksdansen, kegelen, met een clubje eilanders naar Ajax, de Beestenmerk in Midsland, met buurman Gossen op ’e riid op de huifkar naar de Groede. En altijd maar verhalen vertellen. Vaak met een pilsje in de hand. Vanwege zijn positieve levenshouding bleef het glas steeds halfvol. Altijd lol met Van Zwol, was het credo.

,,Iedereen was zijn vriend, en hij de vriend van iedereen, hij keek nooit om in wrok”, vertelt zijn beste vriend Marten Hartlief. Samen, en met hun echtgenotes, reisden ze voor een vakantie naar Zuid-Afrika, dochter Maamke achterna. Op Curaçao zwom hij met de dolfijnen.

,,Alt was een boer in hart en nieren”, zegt ‘vakbroeder’ Cees Cupido. ,,We waren op excursie met de landbouwschool bij een boer in Stiens met 320 koeien op stal. Alt ziet een koe lopen en zegt tegen de boer: ‘Met die koe was je drie jaar terug kampioen in Vrouwenparochie.’ Die kijkt met grote ogen en zegt: ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Nou’, zegt Alt, ‘ik herken die koe wel hoor, want ik was daar toen ook.’ Kijk, dat zijn de echte boeren hè.’’ Van zijn eigen koeien kende hij de complete stamboom uit zijn hoofd.

Om de opvolging van zijn bedrijf te waarborgen, sloot Alt een maatschap met neef Ariën; hij maakte plaats op de boerderij. Het echtpaar verhuisde naar een huis aan de overkant, nog steeds vlak bij het vee. Daar stapelden de zorgen zich verder op toen de dementie bij Mineke steeds ernstiger vormen aannam en Ariën ongeneeslijk ziek werd.

Alt verzorgde zijn vrouw dagelijks en toen er in april een plekje vrij kwam in verzorgingshuis de Stilen op West, vond hij dat nog te vroeg. ,,Met veel geduld en liefde zijn ze zo lang mogelijk samen geweest”, zegt Nienke. Dagelijks zocht hij haar op in de Stilen. ,,Hij heeft zijn eigen gezondheid achterop gesteld voor mama’’, blikt Maamke terug. ,,We hebben ons verbaasd over de vele condoleancekaarten van personen die wij helemaal niet kennen. Hij kende zoveel mensen, die allemaal en altijd welkom waren.’’

Door de coronaregels bleek zelfs een kleine afscheidsdienst in de Meslânzer kerk onmogelijk, nadat ook Maamke positief was getest. Veel eilanders stonden op 29 oktober in een indrukwekkend lange rij voor een laatste groet langs de weg, toen Alt van Zwol voor de crematie naar de haven werd gebracht. Op een later tijdstip zal hij alsnog worden herdacht.

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct