FOTO LC

Restaurantrecensie | Tussen twee duinen

FOTO LC

Op weg naar een zomers maal voor de eerste aflevering van Zomer Soep, nu Hete Soep even vakantie viert, fietsen we een flink eind door het woeste duinlandschap aan de Noordzeekant van Terschelling - schitterende route, overigens. Aankomen na een lange strandwandeling, doorstoofd door een ongenadig zonnetje of gezandstraald door wind en opstuivende stukjes strand, kan trouwens ook.

En daar doemt dan dat Strandhotel Terschelling op, echt midden tussen twee duinen en met uitzicht op dat strand. Koud biertje op het terras, warme chocolademelk met iets erbij of erin bij de houtkachel, misschien een uitsmijter voor de trek die je opdoet als je veel buiten bent. Toch?

Nou, dat kan allemaal wel, maar je kunt hier ook prima uitgebreid eten. Misschien hebben we mazzel op deze zaterdagavond: na een aanvankelijk belletje lukt reserveren per mail prima voor de tweede zitting (vanaf acht uur). Maar de buren uit onze b&b krijgen de repliek dat alle beschikbare plekken voor de hotelgasten bestemd zijn.

Vreemd, en een gemiste kans voor onze buurtjes en voor de zaak. Want de eetzaal, gezellig nautisch ingericht met inderdaad die houtkachel prominent in beeld, is zelfs volgens coronamaatstaven lang niet vol.

Ondergaande zon

We zitten aan de Noordzeekant, waar we, tussen de uiteenwijkende duinen door als waren het de waterpartijen van de Rode Zee (zie Bijbelboek Exodus ), een fraai uitzicht hebben op strand en golven. Hoe later het wordt, hoe spectaculairder de ondergaande zon de wolkenhemel rood kleurt. We zitten eigenlijk wel prima, hier in het hoekje.

We laten een glas witte huiswijn aanrukken, een Terre di Chieti uit Italië, voor bij het bestuderen van het menu. Dat, best ergerlijk eigenlijk, flink afwijkt van het gebodene op de website, maar er staat zo veel leuks op dat die irritatie al snel van ons afglijdt.

Vooraf neem ik een mooi stukje buikspek, In de oven gebakken tot standje lekker knapperig. Varken en appel, wie kent die combi niet, en hier komt die mooi tot leven met een paar flinters echt fruit èn wat dotten gel, vol geconcentreerde appel-smaak. Wat palingmousse zorgt voor een wat wildere smaakbeleving. Een goed begin.

De vaste mee-eetster is prettig verrast door haar tartaar van zeebaars, al schrikt ze zich de tranen in de ogen als blijkt dat er niet alleen de beloofde wasabi-mayonaise bij zit, maar ook wat pure wasabi - een heftige smaaksensatie, zeker als die onverwacht komt.

loading

Als hoofdgerecht kiest ze voor de krokant gebakken varkenswangetjes. Nu horen wangen bij onze favoriete stukken varken, zeker als je ze zo langzaam gaart dat ze al uit elkaar vallen als je je tong er maar naar uitsteekt. Dat is hier niet gebeurd, zodat de ultieme sensatie uitblijft, en heel krokant zijn ze ook weer niet. Maar slecht is het evenmin, en het bedje van gekaramelliseerde wortel en het stukje aardappeltortilla stemmen haar weer gunstig.

Wat ook gelegen kan hebben aan de fles Castillo de Jumilla, een relatief milde Spaanse rode van de tempranillo-druif (bekend van de Rioja). Die gaat ook uitstekend bij mijn puntgaaf, want bloedrood gebakken bavette, een robuust stuk rundvlees dat je net zo kunt behandelen als biefstuk maar wel wat stoerder smaakt (en lastiger snijdt).

Een stukje peperboter en wat groene groenten verhogen de feestvreugde nog aardig. De bijgeleverde gebakken aardappelen dragen daar minder aan bij, die zien we liever wat knapperiger.

loading

Het toetje daarentegen is een mooie uitsmijter. Niet letterlijk uiteraard, maar het romige chocoladedessert met wat pistachenootjesgruis erop en bastognekoekkruimels en stukjes rood en zwart fruit eromheen doet ons uiterst vergenoegd grommen.

We krijgen er een glas banyuls bij, een beetje portachtige, dus versterkte rode dessertwijn die inderdaad mooi past bij chocola (al had ik beslist niet gespuugd in een px-sherry, ook op de kaart). We kijken nog maar eens uit het raam, naar dat verbijsterend mooie panorama te land, ter zee en in de lucht.

Ik mag er nog wel even bij zeggen dat bij aankomst al een karaf water op tafel staat, die keurig wordt bijgevuld. Op de rekening zien we er niets van terug, net zo min trouwens als van die glaasjes banyuls.

Die rekening zelf zie ik bij het tikken van dit stuk ook niet meer, verloren gegaan in het zand van strand of duin kennelijk. Maar de 130 euro die we moeten afrekenen vinden we uitstekend besteed. En over de attente bediening kunnen we ook al geen klacht noteren. Goed zitten en lekker eten, daar bij Strandhotel Terschelling.

Vegetarisch: ja

Parkeergelegenheid: naast de deur

Rolstoeltoegankelijk : ja

Strandhotel Terschelling (Badweg Formerum 4 in Formerum)

0562-448629, www.strandhotelterschelling.nl

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct