FOTO COLE HARRISON

Vast op Fiji: 'Het is fantastisch wat er in de onderwaterwereld gebeurt'

FOTO COLE HARRISON

Het zal je gebeuren: door corona vast komen te zitten op een tropisch eiland. Maud Muller uit Sneek reisde in januari af naar Fiji voor haar afstudeerstage. Haar terugvlucht stond geboekt voor drie weken geleden, maar in dat vliegtuig is ze nooit gestapt. ,,Ik heb de tijd van mijn leven.’’

De in Sneek geboren en getogen Maud Muller (24) zat twee maanden op Fiji toen het coronavirus uitbrak. ,,Het was meteen een chaos, heel hectisch. Op straat waren mensen door het dolle heen’’, vertelt ze. ,,Het vliegveld stond vol met huilende toeristen, dat was heel heftig. Iedereen probeerde om weg te komen. Ik had drie vluchten geboekt, ook school hielp mee.’’

Het lukte niet. Landen sloten de grenzen en daarbij verwoestte een cycloon het zuidelijke deel van Fiji. Alle drie haar vluchten werden gecanceld.

Als klap op de vuurpijl ging het niet goed met haar gezondheid. ,,Ik dacht dat het gewoon de stress was, ik lag al een week wakker. Maar het ging heel slecht met me, ik was echt ziek.’’ Omdat ze bang was dat ze misschien het coronavirus had opgelopen, durfde ze niet naar de dokter te gaan. ,,Hier word je dan echt aan de schandpaal genageld.’’

Na twee weken ging ze toch. Het bleek een nierbekkenontsteking te zijn. ,,Daar ben ik nog nooit zo blij mee geweest.’’ Maar door de hoge koorts besloot ze niet aan boord van de repatriëringsvlucht te stappen.

Na die vlucht kreeg Maud nog twee keer een kans om de eilandengroep te verlaten. ,,Maar tegen die tijd had ik al besloten om niet meer naar huis te gaan. Ik kon echt merken dat Fiji veranderde, dat is zo bijzonder om mee te maken.’’

De tekst gaat door onder de foto’s.

loading

loading

Tussenjaar

Hoewel Maud in Sneek is opgegroeid, noemt ze Terschelling haar thuis. ,,Mijn ouders hebben daar een vakantiehuisje. Ik werk en woon heel veel op Terschelling, op het eiland voel ik me het beste op mijn gemak.’’

Na de havo ging ze naar de Hogere Hotelschool in Leeuwarden. Maar eigenlijk voelde ze zich nog te jong om op haar achttiende al die keuze te maken. ,,Na het behalen van mijn propedeuse nam ik een tussenjaar. Dat was de afspraak die ik met mijn ouders had gemaakt.’’ Ze zou voor zes maanden naar Nieuw Zeeland gaan, maar die zes maanden werden twee jaar. ,,Ik dacht: joh, dit is zo leuk.’’

In Nieuw Zeeland volgde ze een traject om duikinstructeur te worden. Duiken doet ze al vanaf haar tiende, het begon met een cursus die ze samen met haar vader deed. Als duikinstructeur reisde ze twee jaar lang door Nieuw Zeeland, Australië en Azië.

,,Het was een heel vet leven, maar het had niet echt een doel. Toen mijn ouders me kwamen opzoeken kreeg ik het gevoel dat ik echt iets wilde doen met mijn leven. Ik miste thuis, mijn familie en mijn vrienden. Een paar maanden later was ik weer in Nederland.’’

De Hogere Hotelschool liet ze voor wat het was, nu zit ze in het laatste jaar van de opleiding Global Project and Change Management aan Hogeschool Windesheim in Zwolle. Ze focust zich op ocean conservation. ,,Zo kan ik betekenis aan mijn passie geven, een doel.’’

De tekst gaat door onder de foto’s.

loading

loading

Duiken met haaien

Het eerste halfjaar van haar laatste studiejaar volgde Maud een minor in Zweden. Daarna zou ze naar Engeland gaan voor haar afstudeerstage. Dat liep mis, dus deed ze een beroep op haar connecties in de duikwereld. Ze kon terecht bij een duikbedrijf in Fiji. ,,Een kans die ik met beide handen heb aangegrepen, het was beter dan ik had durven dromen.’’ Drie weken later zat ze midden in de zomer, in plaats van hartje winter.

,,Het duikbedrijf waar ik stage loop is gespecialiseerd in het duiken met haaien. Maar ze doen niet veel om de haaien te beschermen.’’ Dat is waar Maud zich mee bezighoudt. ,,Het doel is dat het bedrijf daarvoor meer gaat samenwerken met de bevolking.’’ Bij gebrek aan toeristen is de zaak nu gesloten, maar Maud gaat gewoon door met haar onderzoek. ,,De experts hebben nu ook veel meer tijd voor een gesprek. Na de zomer rond ik mijn studie af, dan heb ik iets meer tijd om te genieten van Fiji.’’

Intussen is ze veel aan het surfen en freediven . ,,De onderwaterwereld gaat helemaal los nu er veel minder verstoring is.’’ Ze verblijft op het hoofdeiland Viti Levu, maar is te vinden over heel Fiji. ,,Ik ben de hele tijd ergens anders en heb niet echt een thuisbasis.’’ Bang om het coronavirus op te lopen, is ze niet meer. ,,Er zijn in totaal 18 coronagevallen geweest, en er komen niet zoveel mensen meer uit of in het land. Het virus is hier weg.’’ Met de andere achtergebleven buitenlanders zit ze in een WhatsApp-groep: ‘foreigners stuck in Fiji’.

De tekst gaat door onder de foto’s.

loading

loading

loading

Leven als voorouders

,,Per jaar komen er evenveel toeristen naar Fiji als er inwoners zijn’’, legt Maud uit. ,,Dit zou het hoogseizoen moeten zijn, maar alles is dicht. Alle toeristen zijn weg. Fiji is nu hoe het land zo’n veertig jaar geleden was. Het is zo’n unieke plek. Mensen zitten nu zonder werk en worden weer zelfvoorzienend. Ze verbouwen voedsel of halen het uit de zee. Ze leven van het land.’’

Daar heeft ze een dubbel gevoel bij. ,,Dit is hoe hun voorouders leefden, maar je weet niet of de ecosystemen het kunnen overleven. Dat gaan we zien.’’ Graag gaat ze daarover in gesprek met de plaatselijke bevolking. Met vissers spreekt ze over het behoud van de oceaan en de verschillende vissoorten. ,,Je kent elkaar nu, het is één grote familie geworden die je steeds tegenkomt. Ik merk dat mensen bewuster met elkaar en de natuur omgaan, dat is mooi om te zien.’’

Veel non-profit bedrijven zijn volgens Maud vertrokken, waardoor marine protected area’s niet meer beschermd worden. ,,Er is veel overlast op zee.’’ Vooral dichtbij de kust verdwijnen er vissen omdat de bevolking daar haar voedsel vandaan haalt. Maar wat verder op de oceaan is het een heel ander verhaal.

Enthousiast: ,,Het is fantastisch wat er in de onderwaterwereld gebeurt. Ik heb nog nooit zoveel schildpadden gezien. Er zwemmen weer gigantische scholen tonijnen, die werden eerst compleet weggeroofd en ingeblikt. En walvissen en dolfijnen worden niet meer weggejaagd door boten van buitenaf.’’ Allemaal doordat de grenzen zijn gesloten.

De tekst gaat door onder de foto’s.

loading

loading

Quarantaine in het paradijs

,,Ik heb de tijd van mijn leven. Mensen maken vaak grapjes over dat ze wensen op een tropisch eiland in quarantaine te zitten.’’ Maar dat ze vastzit in het paradijs neemt niet weg dat ze haar familie en vrienden mist. ,,Ik ben heel gelukkig hier. Maar omdat ik de keuze niet heb om naar huis te gaan, mis ik thuis meer dan anders wanneer ik op reis ben.’’

Maud hoopt in ieder geval dit jaar nog terug in Nederland te zijn. ,,De commerciële vluchten komen weer een beetje op gang, maar de prijzen zijn nog heel hoog. Ik hoop dat de tickets straks weer wat goedkoper worden.’’

Wat ze wil gaan doen als ze weer terug is, weet ze nog niet. ,,Voor corona had ik wel plannen, maar de hele wereld ziet er nu anders uit.’’ Mauds motto is go with the flow . ,,Maar ocean conservation is wel mijn roeping. Via Instagram probeer ik mijn boodschap over te brengen. Ik ben hier in een unieke situatie beland en ik merk dat mensen het leuk vinden om daarover wat te horen of te zien. Even iets anders dan nieuws over corona. Het zou gaaf zijn, als het me een leuke baan oplevert.’’

loading

loading

loading

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 4,99 per maand. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct