Djurra Dijkstra.

'Myn blik op it libben is bot feroare'

Djurra Dijkstra. FOTO SIMON BLEEKER

In de rubriek ‘20 in 2020’ vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Deze keer: Djurra Dijkstra uit Workum, is 1 juni 20 geworden.

Samen met haar ouders, broertje en zus woont Djurra in Workum. ,,Bûtenút, ús heit hat in boubedriuw en wy wenje op it yndustryterrein.’’

Voor de middelbare school ging ze naar Koudum. Net voor de eindexamens van het vmbo kreeg Djurra te horen dat ze ziek was. Ze bleek een osteosarcoom te hebben in haar been: botkanker. ,,Dat ferwachtest net op dyn sechstjinde. Ik die oan wedstriidswimmen en streetdance en socht neat efter de pine dy’t ik hie. Tocht dat it in ferkearde beweging west wie.’’ Maar de pijn bleef en werd erger. Na een bezoek aan de huisarts en het ziekenhuis voor foto’s en een bloedonderzoek wisten ze het. ,,De húsdokter belle: ‘It is foute boel’.’’

Ze werd doorverwezen naar het ziekenhuis in Groningen waar ze gespecialiseerd zijn in kinderkanker. Maar voordat ze het behandeltraject in ging, maakte ze de examens. En met succes: ,,Ik ha it helle.’’

Tweede thuis

Ze waren er op tijd bij, de kanker was niet uitgezaaid. ,,Yn maaie wie it ûntdekt. En yn juny hie ik myn earste gemoterapy.’’ Acht maanden lang was het UMCG haar tweede thuis.

,,Yntusken wie ik myn hier kwyt, bin ik in soad oankaam troch focht en de medisinen. En ik ha in hiel soad littekens krigen. It foardiel wie dat ik yn in omjouwing wie mei allegearre sike bern. Ik ha nije freonen makke en ha in hiel soad leard. Earst fûn ik it ferskriklik, it wie wennen. Bist op dysels oanwiisd. Ik wie hiel siik en hie gjin motivaasje om út bêd te kommen.’’

'Ik ha nije freonen makke en ha in hiel soad leard'

De maatschappelijk werker leerde Djurra steeds beter kennen en kreeg haar na een tijdje uit haar kamer. ,,Ik murk ek wol dat ik krekt wat te âld wie. De CliniClowns hoegden fan my net lâns te kommen.’’

Stap voor stap

Na 18 chemokuren, een operatie aan haar knie en een knieprothese is Djurra schoon verklaard. Inmiddels bijna vier jaar geleden. Haar KanjerKetting (een kralenketting waarvan elke kraal voor een behandeling, onderzoek of gebeurtenis staat) is afgesloten met een bloemetje. ,,Ik stean noch hieltyd ûnder kontrôle. Dat is just wol fijn. It is in befêstiging dat it goed is.’’ Dat gaat door tot vijf jaar na de laatste chemokuur. ,,Se sizze dat de kâns dat it weromkomt der dan net mear is.’’

,,Nei de behanneling komt de grutste klap. It is yts dat ik elke dei mei my meidraach, ik fyn it moai om deroer te fertellen, sadat in oar der wat oan hat. It is ek in stikje ferwurking.’’ Toen ze ziek was begon Djurra te bloggen over de ziekte en wat het voor haar inhoudt. ,,Elkenien frege hieltyd hoe’t it mei my gong en sa koe ik it yn ien kear fan my ôfskriuwe, foar elkenien te lêzen.’’

Nu is ze stap voor stap haar leven weer aan het opbouwen. ,,It earste healjier wie ik krekt in waggeljende pinguin’’, grapt ze. ,,Der is oardel spier fuorthelle. Ik moast opnij leare te rinnen en fytsen, in jier lang of miskien wol langer ha ik fysioterapy hân.’’

Door de prothese zit dansen er niet meer in. Ook uit het zwemmen haalde ze niet meer de voldoening die ze zocht. ,,Ik begjin no mei fitness, sa kin ik it op myn eigen tempo opbouwe.’’

'Ik moast opnij leare te rinnen en fytsen'

Wat Djurra heel erg vindt, is dat veel van haar schoolvriendinnen tijdens haar ziekteperiode zijn weggevallen. Maar een clubje van vier vriendinnen blijft haar steunen. ,,We ha in hiele hechte bân, kinne oer alles prate. Dat is hiel fijn.’’ Voor corona ging ze met haar vriendinnen op stap naar de feesttent of de kroeg. Met haar vriend Doede is ze bijna twee jaar samen. ,,Ek al hat hy net meimakke dat ik siik west haw, hy stipet my wol.’’

Verpleegkundige

Ze heeft warme herinneringen aan de verpleegkundigen op de afdeling kinderoncologie. ,,Sy wiene hiel leaf en wisten wat se dwaan moasten om my wer fleurich te meitsjen. Soms kaam in ferpleechkundige jûns even tillefyzje sjen en naam dan chips mei.’’

Het is haar ambitie geworden om in diezelfde schoenen te staan. ,,Berneferpleechkundige of oncologieferpleechkundige, dat is myn stribjen.’’ Ze zit nu in het derde jaar van mbo-verpleegkunde op ROC Friese Poort in Sneek, maar heeft nog vele studiejaren te gaan. ,,It is foar my dúdlik wat ik wol en it makket net út hoe lang ik studearje moat. As ferpleechkundige binne je nea útleard.’’ Ze wil het optimale uit zichzelf halen.

'Ik gean myn eigen paad en lit my net mear beynfloedzje troch oare dingen'

Kijken naar de toekomst is voor Djurra anders. ,,Myn blik op it libben is bot feroare. Ik gean myn eigen paad en lit my net mear beynfloedzje troch oare dingen. Ik wit dat ik fan it libben geniete moat, it kin samar oars gean.’’ En dat wil ze later ook meegeven als verpleegkundige. ,,Der is mear neist siikwêzen, it hoecht net dyn hiele libben te bepalen. Ik wol dat sy it sikehûs in fijn plak fine. De sykte hat my in soad brocht, ûndanks dat it in rotperioade wie.’’

Ze vindt het ook heel belangrijk dat er meer aandacht komt voor kinderkanker. ,,It komt hieltyd mear foar en it is wichtich dat der ûndersyk dyn wurdt oer wat it mei bern docht. Want it hat in hiele ympekt.’’

Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct