Kerstmaal op een roeiboot: viertal roeit 5000 kilometer over de Atlantische Oceaan

De dames tijdens een training. FOTO PENNY BIRD Foto: Penny Bird

Twee uren roeien, twee uren rust. Dag in, dag uit. Deze routine moeten Iris Noordzij uit Raerd en Melissa Vooren uit Goingarijp vanaf 12 december anderhalve maand zien vol te houden. Met twee andere dames doen ze mee aan de zwaarste roeiwedstrijd ter wereld, dwars over de Atlantische Oceaan. Nooit eerder wist een Nederlands vrouwenteam de monstertocht van 5000 kilometer af te leggen.

,,We willen de oversteek in 45 dagen volbrengen”, zegt Vooren vol overtuiging. Dat ze Kerst en de jaarwisseling op een sloep van negen meter zal moeten vieren, maakt haar niks uit. Ze kan niet wachten om het avontuur met haar team, de Atlantic Dutchesses, aan te gaan. ,,Onze boot komt nooit stil te liggen. We roeien in duo’s; de andere twee kunnen zich ondertussen opfrissen, slapen, navigeren of een reparatie uitvoeren. Hoewel finishen al een prestatie is, gaat het ons niet alleen om het meedoen. Wij willen winnen!”

Zelfvoorzienend

De extreme roeiwedstrijd betreft de jaarlijkse Atlantic Challenge. Over drie weken vertrekken er 21 boten vanaf het Canarische eiland La Gomera. De eindstreep ligt in de Cariben, bij Antigua. ,,We zijn onderweg volledig zelfvoorzienend”, vertelt Noordzij. ,,We hebben alleen iemand op afstand die ons weeradviezen geeft. Er zijn geen volgboten en helikopters kunnen niet bij ons komen. Als je hulp nodig hebt, kan het dagen duren.”

Vooren (34) en Noordzij (54) weten wat afzien is. Beiden zijn ervaren sloeproeiers. Al jaren doen ze mee aan wedstrijden als de Harlingen-Terschelling Roeirace. De dames raken in 2018 geïnspireerd door de ervaringen van een Nederlands mannenteam in dezelfde Atlantic Challenge. Noordzij: ,,Melissa en ik kregen het idee van een vrouwenteam. Wij kennen elkaar uit de sloeproeiwereld. Allebei waren we wel toe aan een grote uitdaging.”

Renate de Backere en Marieke le Duc-Bouwense uit Zeeland voegen zich bij de Friezinnen. De hele onderneming wordt ondersteund door partners en sponsoren. Die zijn onmisbaar, stelt Vooren. ,,Dit avontuur kost ruim honderdduizend euro. Naast het aanschaffen van een boot en het transport naar La Gomera en terug vanuit Antiqua, moet je onder meer veel eten kopen en inschrijfgeld betalen.”

Hard trainen

De afgelopen maanden is er thuis, in de sportschool en op de boot keihard getraind. De coronacrisis bracht voor Vooren een voordeel met zich mee. ,,Ik werk als verzekeringsexpert in Malaga en was begin dit jaar in Nederland. Doordat in Spanje de noodtoestand werd uitgeroepen, kon ik niet meer terug. Ik kon tijdelijk bij Iris wonen en daardoor op de boot blijven trainen. Toen de grenzen weer open gingen, heb ik in goed overleg met mijn werkgever geregeld dat ik tot race vanuit Nederland mag werken.”

Omdat de twee andere dames op afstand wonen, werd voor elke boottraining uitgebreid de tijd genomen. Noordzij: ,,We hebben meerdere weekenden geroeid op verschillende plekken in het land en sliepen op de boot. In september volgden we twee weken lang cursussen en trainingen vanuit de organisatie in Engeland. Daar kwam van alles aan bod, van navigatie tot het klimmen in een reddingsvlot met zware bepakking aan.”

Noordzij en Vooren vormen tijdens de race geen duo. Ze zijn gekoppeld aan een ander teamlid. ,,We hebben voor het maken van de ideale combinaties goed gekeken naar wat voor type roeier we zijn”, legt Noordzij uit. ,,Daarnaast spelen andere kwaliteiten mee. Zo hebben Melissa en Renate meer ervaring met navigatie-apparatuur en is het verstandig dat zij zich opsplitsen.”

Kerstdiner

Goed eten vormt een extra uitdaging tijdens de uitputtingsslag. Vooren heeft samen met een voedingskundige een plan opgesteld. ,,Bezuinigen op voeding is bij deze race zeer onverstandig. Per dag moeten we per persoon zeker vierduizend kilocalorieën binnenkrijgen. Ik heb bestudeerd hoe andere teams de afgelopen jaren hun voeding hebben aangepakt en gekeken naar wat voor ons werkt. Dat het eten een beetje lekker is, telt ook mee. We nemen honderden gevriesdroogde maaltijden mee, zakjes van circa duizend kilocalorieën. Dit vullen we aan met bijvoorbeeld snacks, mueslirepen en eiwitshakes. We hebben genoeg mee voor 55 dagen.”

Voor het drinken is er een watermaker op zonne-energie aan boord, waarmee zout water omgezet wordt in drinkwater. De enige uitzondering op het gevriesdroogde eten maken de dames voor het kerstdiner. ,,Dat nemen we als ‘nat voer’ mee”, lacht Noordzij. ,,Op het menu staan aardappelen, kipblokjes en room, een beetje stoofpotje-achtig. We hebben het getest bij de training in Engeland en het smaakte heerlijk.”

Vrouwenhart

De boot is een R45 Elite met aan beide uiteinden een kajuit. De sloep keert automatisch naar boven als hij omslaat. De Atlantic Dutchesses hebben hem in januari opgehaald bij de fabriek in Engeland. De aanschaf was niet mogelijk zonder de hulp van hoofdsponsor De Waard, dat ook in Sneek is gevestigd. ,,Zij wilden heel graag dat we met een nieuwe boot gingen meedoen, niet met een tweedehands”, aldus Vooren. Daags na het ophalen probeert het kwartet de boot gelijk uit op het Sneekermeer. Het is een groot succes. De vier voelen zich goed in de boot. Tegelijk dringt het besef door. Vooren: ,,Er was geen weg meer terug.”

Maar opgeven is nooit aan de orde geweest. Daarvoor is het achterliggende doel te belangrijk. ,,We willen meer bewustzijn creëren voor hart- en vaatziekten bij vrouwen”, zegt Noordzij. ,,Die zijn al jarenlang één van de belangrijkste doodsoorzaken bij vrouwen. UMC Utrecht voert nu het onderzoek ‘Vrouwenhart’ uit. Dat willen we met ons avontuur ondersteunen. Onze boot heet de ‘Queen of Hearts’ en mensen kunnen ons supporten met een donatie.”

Hoe goed de voorbereiding ook is, er blijven onzekerheden. Zo heeft het team nooit langer dan 48 uur aaneen geroeid en geen metershoge oceaangolven voor de kiezen gehad. ,,Vooral de eerste week wordt een uitdaging”, voorspelt Vooren. ,,Je moet eerst langs enkele eilanden en het water kan daar erg onrustig zijn, wat de kans op zeeziekte vergroot. Maar ik heb er alle vertrouwen in. Er is bij de race gelukkig nooit iemand op zee gebleven.”

Het missen van partners, familie en vrienden zal ook pittig worden. Vooren ontmoette haar vriend nog niet zo lang geleden tijdens het logeren bij Noordzij. ,,Hij zou een beschadiging aan onze boot komen herstellen. Onze date was er eerder dan de reparatie! Maar hij weet vanaf de eerste dag van mijn droom.” Ook Noordzij, moeder van een gezin met zes volwassen kinderen en sinds kort oma, kan rekenen op veel steun. ,,Zo’n kans komt maar een keer, zei mijn man toen ik over het idee begon. Gelukkig maar, want ik krijg al vanaf het begin kippenvel als ik aan de race denk.”

De verrichtingen van de vier dames zijn te volgen via atlanticdutchesses.com . Hier staat ook een link naar de doneerpagina.