Het leven lacht hem toe. Hady Nasser, duikinstructeur in de Egyptische badplaats Sharm-el-Sheikh, vindt in 2014 in die mooie toeriste Monique Canrinus uit Bolsward zijn grote liefde.

Goed, een wederzijdse vriendin heeft ze gekoppeld en het gaat ook niet meteen van een leien dakje, maar de ongelooflijke nieuwsgierigheid naar elkaar wint het steeds van de praktische obstakels die liefde op lange afstand nu eenmaal opwerpt. Haar openheid en zijn aanstekelijke levenslust: dit is voor altijd, weten ze zeker.

Monique wil wel schreeuwen over hun liefde. Hady was zó mooi, zegt ze. Lief en vrolijk tegen iedereen en met een oneindig vertrouwen in de medemens en de wereld. Op zaterdag 3 april komt Hady (28) om het leven als hij klem raakt onder een defecte lift op zijn werk bij wasserij Rentex in Bolsward. De gedachte aan hem, daar alleen, is gekmakend. Monique wil ook niet dat mensen Hady alleen herinneren om dit afschuwelijke bedrijfsongeval. Praten over zijn einde, dat lukt dus niet.

Veel liever vertelt ze over hun liefde. Over hoe fijn hun twee werelden passen. Hady is opgegroeid in Alexandrië, waar hij toerisme studeert aan de universiteit. Het avontuur brengt hem naar ‘Sharm’, waar ook Monique zich meteen thuis voelt na die eerste vakantie. Ze vliegen de eerste tijd heen en weer en willen elkaar nooit langer dan zes weken missen. In december 2017 staat de familie Canrinus op Schiphol om hem als een zoon, zwager, oom en geliefde op te halen. Deze keer blijft hij.

Toekomstdroom

Vanuit Bolsward bouwen ze trefzeker en met geduld verder aan hun toekomstdroom: een thuis in twee landen. De flow is zo goed. Eigenlijk alles lukt. Hady is lekker bezig bij Rentex, ze sparen als een malle voor een appartement en een verdienmodel in Egypte: een taxibusje. Dat komt er, een oom van Hady rijdt er nu in. Plannen om een gamecafé en een sportschool in Alexandrië te openen, heeft-ie óók. Hij verheugt zich op het familiebezoek in mei. Kan-ie na de coronacrisis eindelijk die kant weer eens op.

De burn-out van Monique - ze zit sinds oktober thuis van haar werk bij het COA - is de schaduw op de achtergrond. Zij is soms verdrietig, hij heeft altijd moed voor twee. Leef! Lach! Kom op! Elke dag kan immers de laatste zijn, zegt-ie soms breed grijnzend. Zij leert hem praten over zijn gevoelens, hij helpt haar van kansloos gepieker af. Soms fluistert Hady ‘s nachts ‘Ik hou zoveel van jou’ in haar haren, als hij denkt dat ze slaapt. En dat alles, álles goed zal komen.

Hady heeft een onbestemd gevoel dat hij niet oud zal worden. Hij plaagt haar er soms mee, ze vindt dat maar niks. Ze praten graag over religie. Zijn moslim-zijn brengt Monique weer dichter bij haar eigen geloof. In onze korte tijd op aarde moet je je best doen om een ijverig, goedhartig mens te zijn, daarvan is-ie overtuigd. Of, op zijn Hady’s: ‘We sparen punten voor het paradijs.’

Geboortegrond

Zijn lichaam is vorige week - ritueel gereinigd en gewikkeld in witte doeken- in een vliegtuig teruggebracht naar zijn geboortegrond. Op het moment van zijn begrafenis in Egypte heeft Monique met familie en vrienden een emotionele afscheidsdienst in het uitvaartcentrum in Sneek gehouden. En als ze binnenkort wat krachten verzameld heeft, zal Monique afreizen naar Alexandrië om zijn graf te bezoeken en dan zal zijn familie háár als een dochter en een zus onthalen.

Ze zoekt hem nog in alles. Een restje rijst, zoals alleen hij het kon bereiden, heeft ze in de diepvries gestopt. Zijn gebruikte handdoek mag niet in de was, zijn laatste slaapshirt ligt op zijn hoofdkussen. Alles moet hetzelfde blijven. ,,Ik ben bang voor de toekomst, maar ik voel ook veel dankbaarheid. Hady heeft me zoveel troost geboden waaruit ik kan putten.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Súdwest-Fryslân
In memoriam
Instagram
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct