Stephan Göbel klapte tien jaar lang 'uit de school' over zijn ervaringen in het middelbaar onderwijs. FOTO JILMER POSTMA

'Meneer, u stond in de krant!' (Stephan Göbel schrijft zijn laatste column)

Stephan Göbel klapte tien jaar lang 'uit de school' over zijn ervaringen in het middelbaar onderwijs. FOTO JILMER POSTMA

De wekelijkse column van leraar Stephan Göbel stopt na tien jaar. Donderdag verwondert hij zich voor het laatst op schrift over de kinderen, het vak en het leven op school. ,,Ik heb steeds minder snel een oordeel.''

Neem nou die koe. Het waren toch wel een stuk of tien leerlingen die ervan overtuigd waren dat het dier van het mannelijke geslacht was. 'Der Kuh', schreven ze op.

Daar kun je gemakkelijk over oordelen. Intelligente kinderen van vijftien, zestien jaar oud die niet eens weten dat de koe een vrouw is? Het is toch beroerd gesteld met de algemene ontwikkeling van de jeugd van tegenwoordig.

Hoe moesten ze het dan weten?

Stephan Göbel uit Loppersum oordeelt niet, hij verwondert zich. In zijn column over de koe beschreef hij hoe hij zich door de klas liet overtuigen dat hij er toch echt niet vanuit mocht gaan dat ze het wisten. Als ze dat niet van hun ouders of op de basisschool hadden geleerd, hoe moesten ze het dan weten?

,,Ik heb weleens een leerling gehad die nooit had geleerd om analoog te klokkijken. Is dat een gebrek aan algemene ontwikkeling? Als je het nooit nodig hebt gehad? Er zijn ook een heleboel dingen die ze wél leren. En toen het nodig was, was dat analoog klokkijken in twee uurtjes onder de knie.''

De laatste column

Donderdag verschijnt in Dagblad van het Noorden de laatste column van leraar geschiedenis en Duits Stephan Göbel. Een column waarin hij tien jaar lang 'uit de school klapte' over zijn ervaringen in het middelbaar onderwijs. Altijd vanuit die verwondering, vooral over de belevingswereld van de pubers door wie hij dagelijks is omringd. Hij gaf ze andere namen - Stella, Jesse, Luuk, Jason - en putte dankbaar uit hun commentaren, smeekbedes, grappen, vragen, anekdotes en ervaringen.

,,Gewoon voor het vermaak'', zegt Göbel. ,,Als ik er zelf om kon gniffelen bij het teruglezen, was het goed.''

Hij schreef niet over zware vakdiscussies als werkdruk en cao - 'dat gezeur vindt niemand leuk' - en waagde zich zelden aan echt moeilijke thema's. Niet uit onwil, maar omdat dat soort verhalen het beste werken met concrete voorbeelden die dan te herkenbaar zouden zijn om te gebruiken in zijn column. ,,Veel dingen waar ik het over wilde hebben kon ik niet schrijven.''

Scènes uit de schoolklas zijn herkenbaar

Door zijn rake observaties uit de dagelijkse praktijk had Göbel de zware onderwerpen niet nodig om relevant te zijn. Scènes uit de schoolklas zijn herkenbaar - we zaten allemaal op school - en bieden tegelijk een blik in een wereld waarover iedereen een mening heeft maar weinigen weten hoe het écht is.

,,Mensen denken snel te weten hoe het eraan toegaat. Op basis van de eigen ervaring van vroeger. En we praten elkaar na.'' Kinderen lezen niet meer fatsoenlijk omdat ze de hele dag op de telefoon zitten, het onderwijssysteem is ingericht op meisjes waardoor jongens het moeilijk hebben, grote klassen veroorzaken leerproblemen bij kinderen, de algemene ontwikkeling holt achteruit: het zijn thema's die echoën in het maatschappelijke debat. ,,Maar'', vraagt Göbel zich altijd af. ,,Is dat echt zo?''

De docent met de grote leren tas vol papieren zit in een lokaal van het Drachtster Lyceum - de school waar al die columns vandaan komen. De vakantie is nabij, de boeken voor volgend jaar liggen zelfs al in stapeltjes op de tafels. De laatste rapportbesprekingen zijn achter de rug, alle leerlingen weten waar ze aan toe zijn. Beneden in de hal verzamelen zich opgedofte kinderen en ouders voor de examenuitreiking.

Hij was een brave leerling

Toen Göbel zelf zijn diploma ophaalde was hij niet alleen maar blij. Hij vond het ook jammer dat zijn middelbare schooltijd was afgelopen. Hij had het fijn, hield van de vele verschillende vakken, was een brave leerling. Toen hij begon als leraar vond hij het nog weleens moeilijk om zich te verplaatsen in leerlingen voor wie school niet het allerbelangrijkste is. Inmiddels denkt hij minder zwart-wit. ,,Er zijn veel keuzes en prikkels; bijbaantjes en sporten. En sommige leerlingen komen er ook via een andere weg dan school.''

Göbel begon na zijn studie geschiedenis als journalist en schoolde zich later om tot leraar. Hij wil een docent zijn die zorgt dat leerlingen gezien worden. Die ze het gevoel geeft dat ze het kunnen en tegelijkertijd eerlijk is. ,,Iedereen kan wel iets.'' Motiveren, dat is het belangrijkste. ,,Als je gemotiveerd bent heb je je halve schooltijd al gewonnen.'' Aan de leraar om te zorgen voor afwisseling en vaart, en dat je je enthousiasme bewaart - ook als je vier keer op een dag dezelfde les geeft.

Niet mopperen op de jeugd van tegenwoordig

Blijf je verwonderen, dat was de opdracht die Göbel zichzelf gaf. Als leraar en als columnist. Niet mopperen over wat de jeugd van tegenwoordig allemaal niet doet, kijken wat ze wel doet. En hoe. Het bood hem stof genoeg om tien jaar lang elke week een verhaal voor de krant te schrijven. Nu is het genoeg.

Wat wel jammer is aan die jeugd van tegenwoordig: jongeren lezen geen kranten. In de klas werd niet vaak gereageerd op zijn columns. Soms vertelde een leerling dat 'pake' of 'beppe' zijn stukjes altijd las. Of vroegen ze zich af waarom ze een andere naam hadden gekregen in het verhaal. Grappig was het als er weer eens eentje dacht een grote ontdekking gedaan te hebben, het lokaal binnenstormde en riep: ,,Meneer, u stond in de krant!''

,,Echt waar?'', zei Göbel dan met een glimlach.

Lees hier het laatste column van Stephan Göbel: Column: Een stapel vol herinneringen

Je kunt deze onderwerpen volgen
Smallingerland
Plus artikel gelezen
Je las zojuist een artikel.
Onbeperkt PREMIUM-artikelen lezen?

Lees nu PREMIUM vanaf € 1,15 per week. Je krijgt dan onbeperkt toegang tot al onze artikelen, video’s, columns en meer.

Probeer PREMIUM direct